Υπόθεση «Σάντυ»: Μηνύματα μέσω Google Translate και παραδοχή για «στημένες» καταγγελίες
Στην τελική ευθεία μπαίνουν οι έρευνες για την υπόθεση της «Σάντυ», με τις τελευταίες αποκαλύψεις να κλονίζουν την αξιοπιστία των καταγγελιών.
Το Έβερεστ, η ψηλότερη κορυφή της Γης με 8.849 μέτρα, εξακολουθεί να μεγαλώνει κάθε χρόνο κατά λίγα χιλιοστά. Θεωρητικά, όπως είχαν δείξει παλαιότερες μελέτες, ένα βουνό θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και τα 45.000 μέτρα. Στην πράξη όμως, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο.
Οι επιστήμονες συμφωνούν ότι υπάρχει ένα φυσικό όριο στο ύψος των βουνών, το οποίο καθορίζεται από έναν συνδυασμό γεωλογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.
Η πίεση που «λυγίζει» τα βουνά
Σύμφωνα με τον γεωλόγο Haakon Fossen, τα βουνά δεν μπορούν να γίνουν πολύ ψηλότερα από ό,τι είναι σήμερα. Ο λόγος βρίσκεται βαθιά στο εσωτερικό της Γης. Σε μεγάλα ύψη, και ειδικά μετά τα περίπου 5.000 μέτρα, η πίεση που ασκείται στα πετρώματα γίνεται τόσο μεγάλη, ώστε αυτά αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν «πλαστική» μάζα.
Με απλά λόγια, αντί να παραμένει σκληρό και άκαμπτο, το πέτρωμα μπορεί να παραμορφώνεται ή ακόμα και να «ρέει» αργά. Έτσι, όσο ένα βουνό ψηλώνει, τόσο δυσκολεύεται να διατηρήσει τη δομή του.
Πώς δημιουργούνται τα μεγάλα βουνά
Η δημιουργία οροσειρών όπως τα Ιμαλάια ξεκίνησε πριν από περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια, όταν συγκρούστηκαν δύο τεκτονικές πλάκες. Τα πρώτα εκατομμύρια χρόνια αυτής της σύγκρουσης ήταν και τα πιο «παραγωγικά» σε ύψος.
Με τον χρόνο όμως, οι δυνάμεις ισορροπούν. Όσο πιο ψηλό γίνεται ένα βουνό, τόσο μεγαλύτερη είναι η πίεση που δέχεται, περιορίζοντας περαιτέρω ανάπτυξη. Ο Fossen παρομοιάζει τη διαδικασία με ζύμη που απλώνεται πάνω σε μια επιφάνεια: όσο μεγαλώνει, τόσο απλώνεται και χάνει ύψος.
Έτσι εξηγείται γιατί οι περισσότερες κορυφές των Ιμαλαΐων βρίσκονται γύρω στα 5.000 μέτρα, με εξαιρέσεις όπως το Έβερεστ και το K2.
Η διάβρωση «τρώει» τις κορυφές
Η τεκτονική δραστηριότητα δεν είναι ο μόνος παράγοντας. Όπως εξηγούν επιστήμονες, η φύση λειτουργεί ταυτόχρονα και προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Οι παγετώνες, ο άνεμος και οι καιρικές συνθήκες διαβρώνουν συνεχώς τα βουνά, αφαιρώντας υλικό από τις κορυφές τους. Σύμφωνα με επιστημονικές αναφορές που έχουν παρουσιαστεί και στο BBC, το νερό σε όλες του τις μορφές –πάγος, χιόνι ή βροχή– παίζει καθοριστικό ρόλο στον περιορισμό της ανάπτυξης των ορεινών όγκων. Με άλλα λόγια, όσο η Γη «χτίζει» βουνά, άλλο τόσο τα «φθείρει».
Όταν το ίδιο το βουνό καταρρέει
Υπάρχει και ένα ακόμη όριο: η σταθερότητα. Σε κάποιο σημείο, το βουνό γίνεται τόσο απότομο και ασταθές που αρχίζει να καταρρέει. Κατολισθήσεις και καταπτώσεις αφαιρούν συνεχώς μάζα, εμποδίζοντας την περαιτέρω αύξηση του ύψους.
Το αποτέλεσμα είναι μια λεπτή ισορροπία μεταξύ των δυνάμεων που δημιουργούν τα βουνά και εκείνων που τα διαβρώνουν.
Στο τέλος, αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι τυχαίο. Είναι το ανώτατο όριο που επιτρέπει ο ίδιος ο πλανήτης.
Πηγή: gazzetta.gr
