Η πρωτοβουλία, ομολογουμένως, ακούγεται ωραία. Νέοι και νέες, θα καθίσουν στα υπουργικά έδρανα, θα αναλάβουν συμβολικά τον ρόλο υπουργών και θα καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις, για ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία.
Μόνο που, κάπου εδώ, προκύπτει και το αυτονόητο ερώτημα: τώρα θυμήθηκε η Κυβέρνηση ότι οι νέοι πρέπει να έχουν φωνή;
Γιατί οι νέοι, δεν εμφανίστηκαν σήμερα στην κυπριακή κοινωνία. Εδώ και χρόνια μιλούν για την ακρίβεια, τη στέγαση, την εργασία, τους μισθούς, το κόστος ζωής, τις ευκαιρίες που δεν βρίσκουν και την ανάγκη να μπορούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους, χωρίς να αισθάνονται ότι πρέπει να φύγουν από τον τόπο τους.
Και όλα αυτά δεν χρειάζονται μια ειδική συνεδρίαση του Υπουργικού για να ακουστούν.
Χρειάζονται πολιτικές.
Ασφαλώς και είναι θετικό να δοθεί στους νέους βήμα. Ασφαλώς και είναι καλοδεχούμενο να τους ζητείται να καταθέσουν συγκεκριμένες προτάσεις. Το πραγματικό τεστ, όμως, δεν θα γίνει την ημέρα της συνεδρίασης.Θα γίνει την επόμενη ημέρα.
Τότε, θα φανεί, αν οι προτάσεις θα μείνουν σε έναν φάκελο, με τον τίτλο «Νεολαία» ή αν κάποιες από αυτές, θα φτάσουν πράγματι στο τραπέζι της πολιτικής και θα μετατραπούν σε αποφάσεις.
Γιατί, το να δώσεις σε έναν νέο την καρέκλα του υπουργού, για λίγες ώρες, είναι εύκολο. Το δύσκολο, είναι να του αποδείξεις, ότι η φωνή του έχει αξία και όταν δεν υπάρχει η ειδική συνεδρίαση, οι κάμερες και τα μικρόφωνα.
Εδώ, είναι όλο το ζουμί. Youth Power ή επικοινωνιακό Power;
Το πρώτο, σημαίνει ότι οι νέοι αποκτούν πραγματικό λόγο. Ότι οι προτάσεις τους, μπαίνουν στο τραπέζι και αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα, ακόμη κι όταν δεν είναι βολικές, ή δεν συμφωνούν με την κυβερνητική γραμμή.
Το δεύτερο, είναι πολύ πιο εύκολο: μια ωραία πρωτοβουλία, νέοι στο Προεδρικό, υπουργικά έδρανα, φωτογραφίες, δηλώσεις περί συμμετοχής και συνδιαμόρφωσης και… όλοι ευχαριστημένοι.
Μόνο που οι νέοι δεν χρειάζονται απλώς «φωνή». Χρειάζονται κάποιον, να την ακούσει και κυρίως, χρειάζονται να βλέπουν ότι όταν μιλούν, κάτι αλλάζει.
Γιατί, αν μετά την πανηγυρική συνεδρίαση, επιστρέψουν όλοι στις κανονικές τους θέσεις και οι προτάσεις των νεαρών «υπουργών» μπουν στο αρχείο, τότε θα έχουμε απλώς μια ωραία θεσμική άσκηση, με αρκετό επικοινωνιακό ενδιαφέρον.
Αν όμως κάποια από αυτά που θα ειπωθούν εκεί οδηγήσουν σε πραγματικές πολιτικές, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για κάτι περισσότερο.
Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε και μια μικρή επιφύλαξη. Γιατί οι νέοι δεν χρειάζονται μια καρέκλα υπουργού, για μία ημέρα. Χρειάζονται μια θέση στο τραπέζι των αποφάσεων, κάθε ημέρα.
Και αυτό δεν απαιτεί ειδική συνεδρίαση. Απαιτεί πολιτική βούληση.
Youth Power, λοιπόν, αλλά να είναι και λίγο… real power.
ΕΓ