Φούλη appreciated

Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας -και τα όσα ακολούθησαν με αποκορύφωμα τη σημερινή συνέντευξη στον Φρίξο Δαλίτη αλλά και την αυριανή Διάσκεψη Τύπου που εξήγγειλε- σίγουρα δεν αποτέλεσαν έκπληξη για οποιονδήποτε με στοιχειώδες ενδιαφέρον για τα πολιτικά πράγματα του νησιού. Σαν έτοιμος από καιρό, ή ορθότερα σαν κάποιος που πιστεύει ότι του χρωστούν την προεδρία της χώρας, ο Αβέρωφ Νεοφύτου επέλεξε συνειδητά να προβεί στο αδιανόητο: Να κάνει στην Αννίτα Δημητρίου ό,τι του έκανε του ίδιου ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Ή τουλάχιστον να αφήνει να εννοηθεί ότι θα το κάνει (να κατέβει δηλαδή ανεξάρτητος υποψήφιος με αιχμή του δόρατος τη λύση του Κυπριακού - να και κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει, not), γιατί οι δηλώσεις τύπου «μιλάς με γρίφους γέροντα» αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιδείξει έστω και την υστάτη κομματικό πατριωτισμό και να ενταχθεί στις διεργασίες του ΔΗΣΥ. Δεν είναι λίγες μάλιστα οι φωνές που εκφράζουν την εκτίμηση ότι στην αυριανή Διάσκεψη Τύπου ο Αβέρωφ θα κάνει ακριβώς αυτό, δηλαδή θα ανακοινώσει ότι θέτει τον εαυτό του στη διαθεσιμότητα των οργάνων και της βάσης του κόμματος - αν και μοιάζει περισσότερο με ευσεβή πόθο παρά με εκτίμηση που βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου αυτολανσάρεται ως πρόεδρος λύσης, όμως το έργο το έχουμε ξαναδεί να παίζεται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές μεν, αλλά πάντα με την ίδια κατάληξη. Το Κυπριακό είναι ένα καλό niche για όποιον υποψήφιο έχει ξεμείνει από χαρτιά: είναι μαζικό, συναισθηματικά φορτισμένο, διαχρονικά πιασάρικο και, το κυριότερο, δεν εξαρτάται ολότελα από τον Πρόεδρο. Όταν «αγοράζεις» υποψήφιο με κράχτη το Κυπριακό, αγοράζεις στην ουσία προθέσεις, ποτέ μια βεβαιότητα. Και ο Τάσος ήθελε να το λύσει (το έθαψε), και ο Χριστόφιας (δεν έκανε τίποτα), και ο Αναστασιάδης (το ξέθαψε για να το θάψει ακόμα βαθύτερα), και ο Χριστοδουλίδης (περιφέρει το πτώμα του σαν σκήνωμα για πολιτικά οφέλη). Γιατί να πιστέψουμε ότι ο Αβέρωφ θα το λύσει no matter what, όταν μπορεί κι αυτός να τα ρίξει όλα στην κολυμπήθρα του Σιλοάμ της «τουρκικής αδιαλλαξίας» και να μας πει κι αυτός «εγώ τουλάχιστον προσπάθησα»; Ειδικά όταν δεν διαθέτει την έξωθεν καλή μαρτυρία, στηρίζοντας τυφλά το έγκλημα στο Κραν Μοντανά, πιστεύοντας ότι θα κληρονομούσε το δαχτυλίδι του Νίκου Αναστασιάδη, και μιλώντας για «εθνικό τσουνάμι» μόνο όταν διαπίστωσε ότι το τελευταίο κοσμούσε τον παράμεσο του Νίκου Χριστοδουλίδη. Συγκινητικό, δεν λέω, το μοιρολόι του κ. Νεοφύτου για το «και πέντε του Κυπριακού», όμως χρειάζονται πολλά περισσότερα από (κι άλλες) «αγνές προθέσεις» για να πειστεί ο κόσμος ότι δεν πρόκειται για ακόμα ένα προεκλογικό πυροτέχνημα.

Όσο για τη διαβόητη συμφωνία της ψαροταβέρνας, ο Αβέρωφ ισχυρίζεται ότι στενός συνεργάτης της Αννίτας του πρόσφερε την υποψηφιότητα του ‘28 στο πιάτο με αντάλλαγμα να βάλει πλάτη ώστε να την ψηφίσει η Άμεση Δημοκρατία για Πρόεδρο της Βουλής. Αν στ’ αλήθεια πίστεψε ότι κάποιος εξωκομματικός αποφάσιζε για το μέλλον της Αννίτας Δημητρίου αλλά και του ΔΗΣΥ ερήμην τους και μάλιστα ανάμεσα σε μύδια και καλαμαράκια, τότε ή μιλάμε για μεγάλη σουπιά ή ο αγαπητός μας Φούλης είναι για να τον κλαίνε οι ρέγγες. 

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει κάθε δικαίωμα να είναι υποψήφιος, όμως για να έχει αξία αυτή η υποψηφιότητα, πρέπει να γίνει μέσω της κομματικής διαδικασίας. Γιατί αφού, όπως διατυμπανίζει ο ίδιος παντού, θέλει να λύσει το Κυπριακό, με ποιον τρόπο θα έχει τις περισσότερες πιθανότητες να το κάνει; Κατεβαίνοντας ανεξάρτητος και χαρίζοντας ουσιαστικά την Προεδρία στον Χριστοδουλίδη, ή έχοντας τη στήριξη και τη σφραγίδα έγκρισης του συναγερμικού κόσμου;