Ενημέρωσε την πολιτική ηγεσία για το Κυπριακό ο ΠτΔ - «Υπήρξε μια διεξοδική ανταλλαγή απόψεων»
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Χριστοδουλίδης προήδρευσε σήμερα, στο Προεδρικό Μέγαρο, σύσκεψης του Εθνικού Συμβουλίου.
Σε άρθρο του στο Psychology Today, ο Arash Emamzadeh, με σπουδές στη γενετική και την ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας και μεταπτυχιακές σπουδές στην κλινική ψυχολογία και τη νευροψυχολογία στις ΗΠΑ, εξετάζει δέκα τρόπους με τους οποίους η επιρροή μπορεί να περιορίσει την αυτονομία μας.
Κοινός παρονομαστής όλων είναι το πόσο χώρο έχουμε να σκεφτούμε, να διαφωνήσουμε και να αποφασίσουμε ελεύθερα. Όταν κάποιος αξιοποιεί συστηματικά τους φόβους, τις ανάγκες ή τις ανασφάλειές μας για να κατευθύνει τις επιλογές μας, η σχέση μπορεί να αποκτά χειριστικά χαρακτηριστικά.
Πού βρίσκεται το όριο
Όπως επισημαίνει ο Emamzadeh, δεν υπάρχει ένας ενιαίος, κοινά αποδεκτός ορισμός της χειραγώγησης. Ωστόσο, πολλές προσεγγίσεις συγκλίνουν σε ένα σημείο: πρόκειται για επιρροή που παρεμβαίνει ουσιαστικά στην ικανότητα ενός ανθρώπου να σκέφτεται και να αποφασίζει αυτόνομα.
Καμία από τις παρακάτω συμπεριφορές δεν αποτελεί, από μόνη της, απόδειξη χειραγώγησης. Σημασία έχουν το πλαίσιο, ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται και οι επιλογές που αφήνει στον αποδέκτη της. Η έκφραση ενός παραπόνου, για παράδειγμα, διαφέρει από τη συστηματική καλλιέργεια ενοχών, ώστε ο άλλος να υποχωρεί επί μονίμου βάσεως.
1. Ο φόβος κάνει την άρνηση να μοιάζει επικίνδυνη
Απειλές, εκφοβισμός ή υπερβολικές προειδοποιήσεις για τις συνέπειες μιας απόφασης μπορούν να μετατρέψουν το «όχι» σε επιλογή που φαίνεται να ενέχει δυσβάσταχτο κόστος. Υπό αυτή την πίεση, η συμμόρφωση γίνεται τρόπος αποφυγής όσων φοβόμαστε ότι θα ακολουθήσουν.
2. Οι ενοχές φορτώνουν ευθύνες που δεν μας αναλογούν
Κάποιος μας κάνει να αισθανόμαστε υπεύθυνοι για τη δυστυχία ή τα προβλήματά του, ακόμη και όταν η ευθύνη μας είναι μικρή ή ανύπαρκτη. Έτσι, καταλήγουμε να ικανοποιούμε τις απαιτήσεις του για να ανακουφιστούμε από τις ενοχές.
3. Η υποχρέωση μετατρέπεται σε μόνιμο χρέος
Η αμοιβαιότητα έχει θέση στις σχέσεις. Το πρόβλημα προκύπτει όταν μια παλαιότερη βοήθεια ή ένας προσωπικός δεσμός χρησιμοποιούνται ως διαρκής απαίτηση ανταπόδοσης. Η υποχρέωση γίνεται υπερβολική, μονόπλευρη ή άσχετη με αυτό που ζητείται κάθε φορά.
4. Η ντροπή στρέφει τη συζήτηση στην αξία μας
Αντί να συζητείται ένα συγκεκριμένο αίτημα, τίθεται υπό αμφισβήτηση ο χαρακτήρας μας. Η άρνηση παρουσιάζεται ως ένδειξη εγωισμού, ανηθικότητας ή ανεπάρκειας. Η πίεση αφορά πλέον το «τι άνθρωποι είμαστε», με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε ότι πρέπει να υποχωρήσουμε για να αποδείξουμε την αξία μας.
5. Η στοργή γίνεται… συναλλαγματική
Η αγάπη, η επιδοκιμασία ή η συνέχιση μιας σχέσης συνδέονται με την υπακοή στις επιθυμίες του άλλου. Η απόσυρση της τρυφερότητας και οι απειλές εγκατάλειψης μπορούν να υπηρετούν αυτόν τον σκοπό. Αντίστοιχα, η υπερβολική εκδήλωση ενδιαφέροντος (love-bombing) μπορεί να λειτουργεί χειριστικά όταν χρησιμοποιείται για να εξασφαλίσει συμμόρφωση.
6. Η απομόνωση περιορίζει τα στηρίγματά μας
Η απομάκρυνση από φίλους, συγγενείς ή συναδέλφους στερεί πηγές υποστήριξης και διαφορετικές οπτικές. Όσο περιορίζονται αυτές οι επαφές, τόσο μπορεί να ενισχύεται η εξάρτηση από το χειριστικό πρόσωπο.
7. Οι τρίτοι επιστρατεύονται για να μας μεταπείσουν
Το κοινωνικό περιβάλλον μας καλείται να πάρει θέση και να ενισχύσει την απαίτηση κάποιου. Η διαφωνία παύει να αφορά δύο ανθρώπους: ο αποδέκτης της πίεσης βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ομάδα και με την αίσθηση ότι κινδυνεύει να χάσει την αποδοχή της.
8. Η παρακολούθηση οδηγεί σε αυτοπεριορισμό
Ο έλεγχος των μετακινήσεων, των επικοινωνιών, των σχέσεων ή των εξόδων μπορεί να επηρεάζει τη συμπεριφορά ακόμη και όταν το άλλο πρόσωπο απουσιάζει. Σταδιακά, αρχίζουμε να περιορίζουμε μόνοι μας τις κινήσεις μας, προβλέποντας την πιθανή αντίδρασή του.
9. Οι πληροφορίες φιλτράρονται προς μία κατεύθυνση
Ψέματα, παραπλανητικοί ισχυρισμοί και επιλεκτικές παραλείψεις αλλοιώνουν την εικόνα που έχουμε για μια κατάσταση. Με ελλιπή ή διαστρεβλωμένα δεδομένα, η επιλογή που εξυπηρετεί τον άλλον μπορεί να φαίνεται η μόνη λογική.
10. Η εμπιστοσύνη στην κρίση μας κλονίζεται
Η συστηματική αμφισβήτηση της μνήμης, της αντίληψης ή της ερμηνείας μας μπορεί να μας κάνει να εξαρτόμαστε όλο και περισσότερο από την εκδοχή του άλλου. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το «gaslighting», όταν η υπονόμευση οδηγεί το άτομο να αμφιβάλλει για τη δική του αντίληψη της πραγματικότητας.
Όταν το «όχι» παύει να μοιάζει διαθέσιμη επιλογή
Οι υγιείς σχέσεις περιλαμβάνουν αιτήματα, διαπραγματεύσεις και συμβιβασμούς. Την ίδια στιγμή, μπορεί να περιλαμβάνουν διαφωνίες ή στιγμές πίεσης. Το ζητούμενο, όπως τονίζει ο Emamzadeh, είναι να αναγνωρίζουμε πότε η επιρροή αρχίζει να περιορίζει την αυτονομία μας, χωρίς να αντιμετωπίζουμε κάθε αλληλεπίδραση με καχυποψία.
Ένα χρήσιμο ερώτημα είναι: Μπορώ να αρνηθώ χωρίς η απάντησή μου να χρησιμοποιηθεί για να με εκφοβίσουν, να με ταπεινώσουν ή να με απομονώσουν;
Όταν η άρνηση συνοδεύεται επανειλημμένα από τέτοιες συνέπειες, αξίζει να εξετάσουμε προσεκτικότερα τη δυναμική της σχέσης. Ο χρόνος και ο χώρος για σκέψη, χωρίς άμεση πίεση, μπορούν να βοηθήσουν να ξεκαθαρίσουμε τι επιθυμούμε και ποιες επιλογές έχουμε.
Αν το μοτίβο επαναλαμβάνεται, η συζήτηση με έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας μπορεί να υποστηρίξει την κατανόηση της κατάστασης και τη διαμόρφωση ορίων. Η δυνατότητα να διαφωνούμε και να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας αποτελεί βασικό στοιχείο μιας σχέσης που σέβεται την αυτονομία μας.
ΠΗΓΗ: ygeiamou.gr
