Αφού διέλυσε ΔΗΠΑ και ΕΔΕΚ (όχι βέβαια χωρίς τη δική τους συμβολή), μετέτρεψε το ΕΛΑΜ στο υπάκουο ροτβάιλερ του Προεδρικού και έκανε το ΔΗΚΟ να μοιάζει σαν το θύμα σε μια τοξική σχέση που ενώ ξέρει ότι θα το διαλύσει είναι πρακτικά αδύνατο να εγκαταλείψει, ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει στρέψει όλη του την προσοχή στον ΔΗΣΥ ο οποίος το να πεις ότι ζει και κινείται στη σκιά του θα ήταν understatement of the year - αφήστε που δημιουργείται σύγχυση ως προς ποιας σκιάς ακριβώς ηγείται ο Μιχάλης Ιωαννίδης! Στην Πινδάρου αυτή την περίοδο θυμίζουν παίκτη του Deal που πιστεύει ότι θα πετύχει το μοναδικό μεγάλο ποσό που απέμεινε μαζί με δέκα μικρά, ενώ ο τραπεζίτης Πρόεδρος τον έχει τρελάνει στα τηλεφωνήματα με τις -ταπεινωτικές είναι η αλήθεια- προσφορές του. Όλοι ταυτιζόμαστε με το αουτσάιντερ («μπορείς να τα καταφέρεις!») όμως, αν μη το άλλο, η κληριδική σχολή σκέψης που το σύνολο των Συναγερμικών επικαλούνται σαν Ευαγγέλιο λέει ότι στην πολιτική πρέπει πάνω απ’ όλα να είμαστε ρεαλιστές.
Τελευταία το κλίμα εντός του ΔΗΣΥ έχει βαρύνει σε σημείο ο πρωινός καφές να θυμίζει εκείνον μετά το μνημόσυνο. Βαριές είναι και οι κουβέντες που ανταλάσσονται ανάμεσα σε «όλους τους ανθρώπους της Προέδρου» με την ίδια την την Αννίτα Δημητρίου να αδυνατεί να χαράξει μια γαμημένη γραμμή, όχι για την επόμενη μέρα, αλλά ούτε για την επόμενη ώρα. Η πρόταση Νίκου Αναστασιάδη για προσυμφωνία συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης μεταξύ του ΔΗΣΥ και του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη ενόψει των προεδρικών εκλογών του ‘28 έφερε νέο κύμα αντιπαραθέσεων με τον αναπληρωτή πρόεδρο Ευθύμιο Δίπλαρο να την υποστηρίζει δημόσια, τον σκιώδη Μιχάλη Ιωαννίδη να την καλοβλέπει τουλάχιστον παρασκηνιακά (δημόσια ακολουθεί την επίσημη γραμμή εχμ.. όποια κι αν είναι αυτή σήμερα) ενώ όσο κι αν σας φανεί παράξενο, ούτε ο Αβέρωφ είναι ιδιαίτερα αρνητικός (καλά λένε πως το καλύτερο σεξ το κάνεις με πρώην, Νίκαρος και Φούλης συναγωνίζονται ποιος θα πρωτοπηδήξει το συναγερμικό ηθικό). Πάντως στην αντίπερα όχθη (νίκη or bust) φαίνονται να κινούνται -προς το παρόν- ο Γιάννης Καρούσος (που σηκώνει μόνος του όλο το αντιπολιτευτικό βάρος) αλλά και ο Δημήτρης Δημητρίου.
Όσο για την Αννίτα, συμπεριφέρεται σαν γνήσια, τυπική, καθαρόαιμη... Αννίτα: δεν πήρε ξεκάθαρη θέση, προσπάθησε πάλι να ικανοποιήσει όλες τις πλευρές (ακόμα κι αν αυτές οι πλευρές είναι διαμετρικά αντίθετες) παίζοντας από τη μια το χαρτί του αριστερού μπαμπούλα («είναι και δική μου έγνοια να μην επικρατήσουν στην εξουσία αριστερές κατευθύνσεις και πολιτικές») για να δικαιολογήσει μια συνεργασία με Χριστοδουλίδη κι από την άλλη να εμφανίζει την (όποια) υποψηφιότητα του ΔΗΣυ ως «επιλογή νίκης».
Ένα πάντως είναι σίγουρο: Αν το επαναλαμβάνουν αυτό καμιά 40αριά φορές την ημέρα στο τέλος ίσως το πιστέψουν κιόλας!
