Εβασάνισα λλίο τον νου μου και αποφάσισα να αφιερώσω το σημερινό μου άρθρο στους πλουσίους. Γιατί; Γιατί όπως βλέπω τα πράματα, είναι η μοναδική εξήγηση που βρίσκω, την οποία δεν θα σας αναλύσω τωρά, θα σας την αναλύσω στο τέλος.
Ξανά από την αρχή.
Βλέπω τούτες τες πλουσίες με τρία σιέρκα σουβάδες να φιγουράρουν ούλλη μέρα μες τα περιοδικά. Ματαιοδοξία; Ασθένεια; Πάντως κάτι λάθος πάει!
Βλέπω καμπόσους εκατομμυριούχους, οι οποίοι εν τσιγκούνηες, πασσήες, άνοστοι, μιαν οικογένεια φτωσσιή δεν εβοήθησαν ποττέ τους τζιαί μετρούν τα σελίνια τους στην Τράπεζα σάμπως τζιαί εννά τα πάρουν μαζί τους. Οι πιο πολλοί τους, μάλιστα, νομίζουν πως τα ξέρουν τζιαί ούλλα τζιαί κατά βάθος, για να’ βρεις καλοσύνη και ανθρωπιά, πρέπει να σκάφκεις τρεις ημέρες.
Που την άλλην, βλέπω κάτι ζωντανούς ανθρώπους, βιοπαλαιστές, που όποτε έβρουν ευκαιρία, ανάφκουν τζιαί την φουκούν τους, καλλιούν τζιαί τους φίλους τους, διασκεδάζουν τζιαί περνούν όμορφα.
Επροσπάθησα να το φιλοσοφήσω, να το ψάξω, να το αναλύσω, να μιλήσω με τον εαυτό μου, με το Θεό, για να μου πει, για να μου εξηγήσει ΓΙΑΤΙ στέλλει σε τούτους ούλλους τα λεφτά.
Επειδή ο Θεός έχει πιο σοβαρά πράματα να κάμνει που το να ασχολείται μαζί μου και επειδή εν μου απάντησε, ήβρα την λύση μόνος μου.
Στην πλειοψηφία των ανθρώπων που στέλλει ο Θεός λεφτά, στέλνει τους τα επίτηδες για να τους ΤΙΜΩΡΗΣΕΙ κάμνοντας τους δυστυχισμένους.
Ως εκ τούτου, για να μεν μου τα στέλνει εμένα, κάτι καλό κάμνω.
Να σου πω τζιαί κάτι ρε μάστρε μου, άμπα να μεν με πληρώσεις;
