Μέχρι και την Τετάρτη 20/2, η Κύπρος μετρά 12 νεκρούς από την Γρίπη Α, με τη Βοηθό Διευθύντρια Παιδιατρικής και Συντονίστρια της Ομάδας Επιτήρησης και Ελέγχου Λοιμωδών Νοσημάτων στο Υπουργείο Υγείας Δρ Μαρία Κολιού, να δηλώνει στο ΚΥΠΕ την Τρίτη (19/2), ότι για το 2019 ο αριθμός των θυμάτων είναι πολύ πιο μεγάλος σε σχέση με προηγούμενα χρόνια.
Στο άκουσμα τέτοιων δηλώσεων, μερίδα των πολιτών πανικοβάλλεται, κάτι που είναι απολύτως λογικό.
Δεν βλέπουμε όμως να συμβαίνει το ίδιο όταν οι υπεύθυνοι της Αστυνομίας ανακοινώνουν κάθε τέλος του χρόνου, τα στατιστικά της μαύρης λίστας θυμάτων από θανατηφόρες τροχαίες συγκρούσεις.
Σύμφωνα με το Γραφείο Τύπου της Αστυνομίας, μόνο για το 2018, 58 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην άσφαλτο.
Γιατί να μην ανησυχούμε το ίδιο σαν κοινωνία και για αυτή την αιτία θανάτου, η οποία μάλιστα καταπίνει χρόνο με τον χρόνο όλο και περισσότερες ανθρώπινες ζωές;
Ίσως εκτός από τα μέτρα προστασίας από τη Γρίπη, όπως το να φορούμε αναπνευστικές μάσκες, να πλένουμε τα χέρια μας, να βάζουμε το χέρι μας μπροστά όταν φταρνιζόμαστε, να λαμβάναμε και κάποια μέτρα κατά την οδήγηση, όπως το να χρησιμοποιούμε ακουστικά (hands free), να φορούμε τη ζώνη και το κράνος μας και να τηρούμε τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.
Ο θάνατος κάθε ανθρώπου είναι μια τραγωδία για τους ανθρώπους που αφήνει πίσω του, είτε “φεύγει” λόγω Γρίπης, είτε λόγω τροχαίου.
Ταυτόχρονα με τις ευθύνες των αρμοδίων στα θέματα υγείας, οφείλουμε να ψάξουμε και για τις ευθύνες που μας βαραίνουν ως χρήστες του οδικού δικτύου.
Χρίστος Ζήνωνος
