Συνιδρυτής της ACCEPT-ΛΟΑΤΚΙ, στα πέτρινα προ-συμφώνου συμβίωσης χρόνια της ομοφυλοφιλίας στην Κύπρο και στήνοντας το πρώτο Pride του νησιού, απέναντι σε θεούς και δαίμονες, ο Κώστας έδειξε από την πρώτη μέρα πως ο αγώνας για δικαίωση, αναγνώριση, ισονομία και του αυτονόητου για τους άλλους δικαιώματος του να υπάρχεις απλά, δεν περνάει μέσα από τον θυμό, την εξέγερση ή την κατά μέτωπο σύγκρουση, αλλά μέσα από την ψυχραιμία, τον διάλογο, τη μετριοπάθεια και τη συνεργασία.
Πόσο διαφωνούσα μαζί του γι’ αυτό.
Αυτή του η ξεροκέφαλη μετριοπάθεια εξηγούσε και γιατί επέλεξε έναν υπερσυντηρητικό χώρο όπως ο ΔΗΣΥ για να δουλέψει εκ των έσω για τον σκοπό του. “Μα είμαι δεξιός, απλά τυγχάνει να είμαι και ομοφυλόφιλος” η απάντησή του όταν του επισήμανα στις συνεντεύξεις μας ότι έχει ενταχθεί σε έναν πολιτικό χώρο που, η βάση του τουλάχιστον, μισεί την ύπαρξή του. Και επέμενε ότι σε πολλά θέματα συμφωνούσε με τον ΔΗΣΥ (οικονομία, Κυπριακό κ.ά.) κι εκεί όπου πίστευε ότι το κόμμα ήθελε ακόμα δουλειά, όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα προσπαθούσε να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο. Όμως βρισκόμενος μέσα και όχι απ’ έξω πετώντας πέτρες. Γι’ αυτό και δέχθηκε να δουλέψει, αφιλοκερδώς, ως σύμβουλος του (τότε) προέδρου Αναστασιάδη σε θέματα ΛΟΑΤΚΙ (κάτι για το οποίο επικρίθηκε έντονα), γι’ αυτό και δέχτηκε με χαρά την πρόταση της Αννίτας Δημητρίου να κατέλθει ως υποψήφιος βουλευτής Λευκωσίας στις προσεχείς εκλογές του Μαΐου. Γι’ αυτό και πικράθηκε όταν η ίδια η ηγεσία τον πίεσε να αποχωρήσει “οικειοθελώς” από την κούρσα με την επίσημη δικαιολογία “για να μην καταφύγουν σε εσωκομματικές εκλογές λόγω υπεράριθμων υποψηφίων” αλλά ανεπίσημα γιατί υπό τον φόβο του ΕΛΑΜ ο ΔΗΣΥ θεώρησε τον ανοιχτά gay υποψήφιο βουλευτή ως τρωτό σημείο στα πάνελ.
Κι όμως, ούτε αυτό τον λύγισε. Παρά το ότι ήταν “μία από τις δυσκολότερες αποφάσεις της ζωής του” το αντιμετώπισε και αυτό με την ευγένεια, την ψυχραιμία και την αξιοπρέπεια που πάντα τον χαρακτήριζαν, με μία ανάρτηση-ύμνο στη μετριοπάθεια και την ανιδιοτέλεια για το γενικότερο καλό:
“Θεωρώ πολύ χρήσιμο που η συζήτηση γύρω από την υποψηφιότητά μου άνοιξε εσωτερικά έναν διάλογο για την ανάγκη υπεράσπισης αυτών των αξιών. Αντιλαμβάνομαι, όμως, ότι αυτή η συζήτηση μπορεί να φέρει και αντίθετα αποτελέσματα, δημιουργώντας πόλωση τόσο στο κόμμα όσο και μετέπειτα στην κοινωνία. Γι’ αυτό αποφάσισα να αποσύρω το ενδιαφέρον μου για την υποψηφιότητα στις Βουλευτικές εκλογές. Η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Αντίθετα, ήταν μια από τις πιο δύσκολες που χρειάστηκε να πάρω. Ωστόσο, θεωρώ πως είναι η σωστή. Δεν θέλω η υποψηφιότητά μου να λειτουργήσει διχαστικά”.
Ούτε ως καλεσμένος μου λίγο αργότερα στους “Νομικισμούς” (νομίζω μία από τις τελευταίες του εμφανίσεις) βρήκε κάτι αρνητικό να πει για την απαράδεκτη (όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για την κοινωνία και τη δημοκρατία) συμπεριφορά του ΔΗΣΥ, αντίθετα κράτησε χαμηλούς τόνους και παρά το γεγονός ότι δεν έκρυψε την απογοήτευσή του, εμφανίστηκε και πάλι συσπειρωτικός και συναινετικός. Εγώ τα είχα πάρει περισσότερο με τη δειλία του ΔΗΣΥ, αντίθετα εκείνος, ο άμεσα ενδιαφερόμενος, παρέμεινε ήπιος, αισιόδοξος και εμψυχωτικός. Ζούσε για τη μέρα που δεν θα χρειαζόταν πια να πάει κάπου να μιλήσει για βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Όμως μέχρι τότε ήταν αποφασισμένος να το κάνει όπως αυτός ήξερε. Με λογική, νηφαλιότητα και αγάπη. Πολλή αγάπη. Ακόμα και γι’ αυτούς που μισούσαν αυτό που ήταν. Μέχρι το τέλος.
“Ήθελα στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα να ακουστεί και μια φωνή σύγχρονη, φιλελεύθερη, την οποία πιστεύω ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός έχει τώρα ανάγκη” είχε γράψει. Τελικά η φωνή αυτή όχι μόνο αποκλείστηκε από την πολιτική αλλά η σκληρή μας η μοίρα φρόντισε ώστε να σιγήσει για πάντα.
Γαμώ τη μοίρα μας. Γαμώτο σου ρε Κώστα.
