Τα σκαλιά της αποτυχίας μας

Πριν από μέρες ο Σύνδεσμος Γονέων, ο μόνος που το πήρε ζεστά και προσωπικά το θέμα χάρη στις ενέργειες του προέδρου του Μιχαήλ Αριστείδου, είχε εξαγγείλει αποχή των μαθητών από τα μαθήματα ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την αδιαφορία των αρμοδίων απέναντι σε ένα δίκαιο και ζωτικής σημασίας αίτημα που άπτεται στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σημειώστε πως η μητέρα του μαθητή είχε ενημερώσει το Γυμνάσιο για την κατάσταση του παιδιού της έναν ολόκληρο χρόνο πριν ξεκινήσει τη φοίτησή του εκεί - αλλά ούτε αυτό φαίνεται να ευαισθητοποίησε οποιονδήποτε αρμόδιο. Άλλωστε γιατί να ενδιαφερθούν για τον μαθητή όταν αδιαφόρησαν μέχρι και για τον ανάπηρο καθηγητή που δίδασκε(!) στο ίδιο Γυμνάσιο και ο οποίος επίσης ήταν αποκλεισμένος από όλες τις εκδηλώσεις. Τουλάχιστον τους πιστώνουμε ότι επιδεικνύουν την ίδια ανάλγητη αδιαφορία προς όλους ανεξαιρέτως!

Μια μέρα πριν από την αναγγελθείσα αποχή οι αρμόδιοι ξύπνησαν και κανονίστηκε συνάντηση με την Πρώτη Λειτουργό του Επαρχιακού Γραφείου του Υπουργείου Παιδείας παρουσία των Τεχνικών Υπηρεσιών, της Σχολικής Εφορείας, της Διεύθυνσης του σχολείου και μελών του Συνδέσμου Γονέων όπου συζητήθηκαν διάφορες πιθανές λύσεις για το θέμα της ασφαλούς πρόσβασης όλων των μαθητών σε όλους τους χώρους του σχολείου (τα... αυτονόητα δηλαδή). Ως πρώτο βήμα, αποφασίστηκε η αξιολόγηση όλων των πιθανών επιλογών εντός ενός μηνός, ώστε να επιλεγεί η καταλληλότερη λύση και να προχωρήσει άμεσα η διαδικασία για υλοποίησή της. Αυτό μεταφράζεται ως να βρεθεί βασικά η όσο το δυνατόν οικονομικότερη λύση (καθότι λεφτά για ανάπηρους δεν υπάρχουν - τι μας περάσατε, για... κοινωνικό κράτος;) κι αν γίνεται ο ανελκυστήρας να μην διαθέτει στέγαστρο (για οικονομία) κι ας τρώει τη βροχή όποιος τον χρησιμοποιεί. Σκοπός είναι να πηγαίνει εκεί που θέλει, κανείς δεν είπε ότι θα το κάνει με πεντάστερες ανέσεις, σωστά;

Ο Σύνδεσμος σε μια κίνηση καλής θέλησης ανέστειλε την προγραμματισμένη για σήμερα αποχή, όμως διαβεβαίωσε τους ιθύνοντες πως αν δεν προχωρήσουν εντός των συμφωνημένων χρονοδιαγραμμάτων θα επανέλθει με απεργιακά μέτρα από τον Σεπτέμβριο. Αν το σχολείο, τους είπαν, δεν είναι με τη νέα σχολική χρονιά ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, δεν θα ανοίξει μέχρι να γίνει. Ακούγεται λογικό.

Η ειρωνεία; Πριν από λίγες μέρες η Κύπρος φιλοξένησε την Ετήσια Γενική Συνέλευση του Ευρωπαϊκού Φόρουμ για την Αναπηρία (European Disability Forum) στο Δ.Σ. του οποίου εξελέγη η Πρόεδρος της ΚΥΣΟΑ, Θέμις Ανθοπούλου. Την έναρξη των εργασιών κήρυξε η Υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας Κλέα Χατζηστεφάνου-Παπαέλληνα αν και θα είχε ενδιαφέρον να γνωρίζουμε εάν ενημερώθηκε πρώτα από τη συνάδελφό της στο Υπουργικό, την Υπ. Παιδείας για την κατάσταση πολλών σχολικών κτηρίων που παραμένουν ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΑ για μαθητές με αναπηρίες ή την επίσης ντροπιαστική και απάνθρωπη τακτική να επιλέγονται για εκδρομές χώροι που δεν διαθέτουν στοιχειώδη πρόσβαση για αναπήρους ή μεταφορά με λεωφορεία χωρίς ειδικά καθίσματα. Εν έτει 2026. Αλλά βλέπετε κάτι τέτοια χαλούν τον πανηγυρικό χαρακτήρα μας τέτοιας διοργάνωσης και οι αρμόδιοι είναι εκεί απλά για να διαφημίσουν τις χιλιοειπωμένες εξαγγελίες της κυβέρνησης και όχι για να δουν κατάματα τη στυγνή πραγματικότητα.

Ευτυχώς όμως βρίσκονται κάποιοι να τους τη θυμίσουν. Όπως η 17χρονη Εβελίνα που γεννήθηκε με Oral Facial Digital type 6, έναν σπανιότατο τύπο του Joubert Syndrome, με μόλις 16 επιβεβαιωμένα περιστατικά σε όλον τον κόσμο, η ομιλία της οποίας στο forum ξεγύμνωσε τη σκληρή πραγματικότητα του αποκλεισμού όταν αφαιρέσεις τα φτιασίδια και τα εμψυχωτικά λογύδρια. Παρά το γεγονός ότι κατάφερε με τη συνδρομή των καθηγητών της να βγάλει το Γυμνάσιο ως αριστούχα μαθήτρια, στο πιο απαιτητικό Λύκειο δεν είχε την ανάλογη στήριξη και κατανόηση με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει καθημερινές δυσκολίες και αποτυχίες. “Νιώθω ότι το σχολείο δεν έχει αντιληφθεί τις ανάγκες μου καθώς και να αναδείξουν τις δυνατότητές μου. Ούτε έχουν κατανοήσει πόσο δύσκολο είναι να μετατρέπω τις σκέψεις μου σε προφορικό λόγο και να υπαγορεύω στον μεταγραφέα τις απαντήσεις μου κατά τη διάρκεια του διαγωνίσματος. Θεωρώ ότι η αναπηρία μου είναι εμπόδιο για τους ίδιους ώστε να μπορέσουν να δουν τις δυνατότητες μου” είπε στην ομιλία της η Εβελίνα που όμως δεν επιρρίπτει ευθύνες στους καθηγητές της. “Το Υπουργείο Παιδείας πρέπει να δώσει περισσότερη έμφαση στην ενημέρωση και εκπαίδευση των καθηγητών σε ό,τι αφορά τη διαφοροποιημένη διδασκαλία και ειδικότερα τη χρήση της τεχνολογίας” σημείωσε. Όμως η Εβελίνα δεν βιώνει δυσκολίες μόνο σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Στα διαλείμματα έκανε παρέα κυρίως με τη συνοδό της καθώς οι προσκλήσεις για παρέα όλο και αραίωναν. Το ίδιο και εκείνες για πάρτυ, εκδηλώσεις ή βόλτες στο mall. Τα τελευταία χρόνια σταμάτησε πλέον να καλεί συμμαθητές στα γενέθλιά της, μη αντέχοντας τις αρνήσεις ή το να μην πατάει κανένας, και απευθύνει μέσω social media πρόσκληση σε όποιον θέλει να την τιμήσει με την παρουσία της. Το αποτέλεσμα; Ο χώρος να κατακλύζεται από διαδικτυακούς φίλους, κυρίως εφήβους με τους γονείς τους ή και μόνοι τους, που περνούν να πουν ένα χρόνια πολλά, να διασκεδάσουν με την εορτάζουσα, να της τραγουδήσουν happy birthday την ώρα που σβήνει τα κεράκια. The kindness of strangers στην καλύτερή του εφαρμογή.  

Και στις δύο περιπτώσεις από πίσω βρίσκονται γονείς που κίνησαν γη και ουρανό προκειμένου να διεκδικήσουν τα αυτονόητα για τα παιδιά τους και άνθρωποι με στοιχειώδη ενσυναίσθηση που απλά νοιάζονται, όταν ένα ολόκληρο σύστημα καθημερινά ορθώνει τοίχους, σκάβει τάφρους και τοποθετεί εμπόδια στην ήδη απερίγραπτα ζόρικη ζωή των ανάπηρων συμπολιτών μας. Όμως δεν αρκούν αυτοί, δεν πρέπει να βασίζονται μόνο στην ανιδιοτελή αγάπη του γονέα ή την καλοσύνη των αγνώστων, χρειάζεται και το κράτος να κάνει τη γαμημένη δουλειά του.

Να δούμε για πόσο ακόμα θα τονίζουμε τα προφανή.

Στη φωτογραφία τα σκαλοπάτια πάνω από τα οποία πρέπει να πετάξει ο ανάπηρος μαθητής για να μεταβεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου Αγίου Αθανασίου. Αν πρέπει να πω “σκεφτείτε να ήταν το δικό σας παιδί” για να ταυτιστείτε, τότε έχει χαθεί ήδη κάθε ελπίδα...