Καλύτερα ο διάβολος που ξέρεις; Όχι ακριβώς

Αγνοήστε τα. Κατά βάθος (όχι και μεγάλο, μη φανταστείτε) ξέρετε ότι όλα αυτά είναι μαλακίες. Γνήσιες, ανόθευτες, καθαρόαιμες μαλακίες.

Τα διλήμματα είναι φυσικά τεχνητά, κατασκευασμένα από εκείνους ακριβώς που μας έφεραν στην κατάσταση να χρειαζόμαστε τώρα -σύμφωνα πάντα με τους ίδιους- να διαλέξουμε ανάμεσα στους σωτήρες (αυτούς) και τους καταστροφείς (τους άλλους). Κάτι που είναι φυσικά, εκτός από εξοργιστικό και πέρα για πέρα αναληθές. Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει καμία επερχόμενη καταστροφή - πέρα ίσως από την επανεκλογή Χριστοδουλίδη το ‘28 με δεκανίκια τον ΔΗΣΥ και το ΕΛΑΜ, αυτό ναι, ισούται με πυρηνικό ολοκαύτωμα. Για τις βουλευτικές, που είναι και το θέμα μας, το μόνο “δίλημμα” (και χρησιμοποιώ τον όρο χαλαρά) που υφίσταται είναι πολύ πιο πεζό και τετριμμένο: “διατήρηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος με τα γνωστά αποτελέσματα” ή “ανακάτεμα της τράπουλας με τη δοκιμή νέων παικτών με άγνωστα αποτελέσματα”. Όχι ακριβώς το “εμείς ή το χάος” που μας πούλησαν προεκλογικά μερικοί παραδοσιακοί επειδή δεν είχαν απάντηση στο ερώτημα “γιατί να σας εμπιστευτούμε για πολλοστή φορά;”.

Νέοι παίκτες υπήρχαν ανέκαθεν στο πολιτικό σκηνικό. Θυμάστε να έγινε ανάλογος ντόρος όταν έσκασαν στο προσκήνιο ο Συλλούρης, ο Προδρόμου, ο Λιλλήκας, η Θεοχάρους ή ο Καρογιάν ως ηγέτες προσωποκεντρικών -και χωρίς ουσιαστικό λόγο ύπαρξης πέραν της ματαιοδοξίας- κομμάτων; Όχι βέβαια. Και η εξήγηση είναι αρκετά απλή - και εξίσου τετριμμένη: όλοι τους υπήρξαν παιδιά του ίδιου κομματικού σωλήνα, έπαιζαν με τους ίδιους ακριβώς κανόνες και δήλωναν λίγο-πολύ τυφλή υποταγή στο ίδιο σύστημα που τους εξέθρεψε. Και οι υπόλοιποι, οι “παλιοί”, το γνώριζαν αυτό, όπως επίσης και το ότι οι “νέοι” θα υπέκυπταν σε οποιεσδήποτε ανάγκες παρουσιάζονταν για τη συντήρηση και διαιώνιση του εν λόγω συστήματος. Όπως και έγινε. Όλοι τους πέρασαν και δεν ακούμπησαν, είτε απορροφήθηκαν από τα μεγαλύτερα σχήματα που εγκατέλειψαν, είτε πέρασαν στη λήθη γιατί ακριβώς δεν ήταν ποτέ η “αλλαγή” που υποσχέθηκαν.

Αύριο την ψήφο των πολιτών θα ζητήσουν τρεις νέοι κομματικοί σχηματισμοί που γεννήθηκαν, όχι μέσω του κομματικού σωλήνα, αλλά μάλλον όπως η θεά Αθηνά: βίαια, εντυπωσιακά και από εκεί που δεν το περίμενε κανείς. Το ΑΛΜΑ του παυθέντα τέως Γενικού Ελεγκτή με πολιορκητικό κριό τον αγώνα κατά της διαφθοράς και το χτίσιμο ενός έντιμου, λειτουργικού και δίκαιου κράτους. Η Άμεση Δημοκρατία του Φειδία Παναγιώτου, γέννημα-θρέμμα της οργής, της δίψας για τιμωρία και γελοιοποίηση του πολιτικού συστήματος, το πλέον πολυσυλλεκτικό απ’ όλα καθώς συγκεντρώνει από ψέκες, ακροδεξιούς και κλινικές περιπτώσεις μέχρι ακροαριστερούς, απολιτίκ και αναρχικούς. Είναι επίσης η εκδίκηση του μέσου αμόρφωτου και απαίδευτου Κυπραίου, η απόλυτη wild card γιατί ακόμα και σήμερα, 24 ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά όχι μόνο πόσους αλλά και ποιας ιδεολογίας βουλευτές θα βγάλει. Τέλος το Volt, γνήσιο τέκνο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ένα κίνημα που γεννήθηκε ταυτόχρονα σε διάφορες χώρες της ΕΕ προσελκύοντας κυρίως ανένταχτους προοδευτικούς με ανοιχτά μυαλά και αποστροφή για τα άκρα. Και τα τρία πολεμήθηκαν λυσσαλέα (περισσότερο τα δύο πρώτα είναι η αλήθεια) γιατί ακριβώς είναι απρόβλεπτα, έσπασαν καλούπια, δεν ακολουθούν τους γνωστούς κανόνες και αντί για πίστη στο σύστημα ορκίζονται να του αλλάξουν τον αδόξαστο (ΑΛΜΑ), να το ισοπεδώσουν και τιμωρήσουν (ΑΜ) και να βελτιώσουν εκ των έσω (Volt).

Σίγουρα όμως δεν παίζουν με τους κανόνες του. Και αυτό ακριβώς είναι που τρέμουν οι παραδοσιακές δυνάμεις που οχυρώνονται πίσω από την απαρχαιωμένη, παρωχημένη νοοτροπία τους την οποία βαφτίζουν “διαχρονική συνέπεια”, “ευθύνη” και “νούσιμη πολιτική” και ψευτοδιλήμματα πιο διάφανα κι από τα Κρίνα. Και είναι τόσο μεγάλη η πρεμούρα τους για αυτά τα μάβερικ που ενώ διυλίζουν τον κώνωπα, καταπίνουν τον ακροδεξιό κάμηλο, τον οποίο άλλωστε είναι έτοιμες να καβαλήσουν αναζητώντας μέσα στην απελπισία τους σωσίβια και δεκανίκια.

Ναι, οι αυριανές εκλογές είναι κρίσιμες για πολλούς λόγους αλλά όχι εξαιτίας κάποιας ανύπαρκτης καταστροφής που προβλέπουν οι Κασσάνδρες (ή μήπως οι.. Παΐσιοι;) που θα πάνε πάλι κουβά. Ναι, το επίπεδο των βουλευτών μπορεί να πέσει κι άλλο, μπορεί και όχι. Σε όλες τις δυνάμεις, παλαιές και νέες, υπάρχουν αξιόλογοι υποψήφιοι που μπορούν να επιφέρουν την πολυπόθητη αλλαγή ακόμα κι αν τα κόμματά τους την απεχθάνονται. Αρκεί να ξέρετε που να ψάξετε. Στο χέρι σας είναι να διαλέξετε φρέσκα πρόσωπα, ανοιχτόμυαλους, προοδευτικούς ανθρώπους σε όλους τους χώρους ή να καταλήξουμε πάλι με οπισθοδρομικούς, ακραίους, μονολιθικούς δεινόσαυρους. Και ναι, μπορεί η εύρυθμη λειτουργία του σώματος να δοκιμαστεί με τους απρόβλεπτους παίκτες και τις κατακερματισμένες δυνάμεις, το ίδιο όμως και οι βετεράνοι, οι Μεσσίες, οι “εμείς ή το χάος” που θα κληθούν να τεστάρουν τις πολυδιαφημισμένες ικανότητές τους σε πραγματικές ζόρικες συνθήκες. Θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων ή θα στραφούν με το πρώτο ζόρι στα ακροδεξιά δεκανίκια τους.

Για να αντιστρέψουμε το δίλημμα, τι προτιμάτε; Τους απρόβλεπτους, ερασιτέχνες, ονειροπόλους, γραφικούς, κραυγαλέους, μάβερικ και Δον Κιχώτες ή τον διάβολο που ξέρεις και ο οποίος είναι έτοιμος να πέσει στο κρεβάτι με τα ορφανά του Κασιδιάρη;