Στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτό το ξεφτιλίκι

Η Αννίτα Δημητρίου διέψευσε πανηγυρικά τις Χριστοδουλιδικές Κασσάνδρες εντός κι εκτός ΔΗΣΥ και πέτυχε να εκλεγεί Πρόεδρος της Βουλής για δεύτερη συνεχόμενη θητεία χωρίς να υποχωρήσει σπιθαμή από τις αρχές του κόμματος, να προδώσει την ιστορία του ή να βλάψει την προσωπική της αξιοπρέπεια. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που έσπευσαν να την κατηγορήσουν ότι βιάστηκε να ανακοινώσει την υποψηφιότητά της, ότι έβγαλε έπαρση, δεν άκουγε κανέναν, έκανε το κεφάλι της, νόμιζε πως με το 27% ήταν η απόλυτη κυρίαρχος, ότι όλο το ποσοστό ήταν δικό της ή όποια άλλη μαλακία διοχέτευε το Προεδρικό στα παπαγαλάκια του, κυρίως εντός Συναγερμού. Τελικά η τακτική “κατεβαίνω υποψήφια γιατί το δικαιούμαι και όποιος αντιληφθεί το συμφέρον του θα ακολουθήσει” δούλεψε: η Αννίτα επανεξελέγη στον β’ γύρο με 29 ψήφους (17 από τον ΔΗΣΥ, 8 από το ΔΗΚΟ και 4 από την Άμεση Δημοκρατία) με ελάχιστη διαπραγμάτευση κερδίζοντας μάλιστα το wild card της Άμεσης Δημοκρατίας, η οποία κρατούσε τα χαρτιά της κλειστά κυριολεκτικά μέχρι την έναρξη της συνεδρίασης (αν και οι φήμες ήθελαν το κόμμα του Φειδία να στηρίζει Νικόλα). Για σκεφτείτε το, μέχρι και οι δύο αριστεροί της ΑΔ ψήφισαν Αννίτα και χωρίς φυσικά να περάσει η απόφαση από το app του κόμματος. Μέχρι και ο περιοδεύων θίασος της ΑΔ (γνωστή ως “κοινοβουλευτική ομάδα”) κατάλαβε ότι μια τέτοια ψηφοφορία παραείναι σοβαρή για να αποφασίσει γι’ αυτή το κάθε ντουγάνι που κατέβασε το Agora γιατί το μπέρδεψε με το Temu. Δεν πειράζει παιδιά, τι να πουν και οι οπαδοί του Jim Jones που κατάπιαν Flavor Aid με κυάνιο, εσείς τουλάχιστον τη γλιτώσατε μόνο με μια μούφα υπόσχεση για “άμεση δημοκρατία”.

Βέβαια, Άμεση Δημοκρατία aside, ο απόλυτος τραγέλαφος της ημέρας ακούει στο όνομα ΔΗΚΟ. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να φτάσει στο ζενίθ της πολιτικής του καριέρας χτύπησε κατευθείαν το ναδίρ, τρέχοντας πίσω από αυτούς που μέχρι πρότινος αποκαλούσε “ορφανά της Χρυσής Αυγής” και εκείνους που ο ίδιος προσωπικά κατήγγειλε ως “κόμμα με ποινικό μητρώο”. ΟΚ, δεκτό ότι μιλάμε για το ΔΗΚΟ, την παλλακίδα του πολιτικού μας συστήματος, όμως το να βλέπεις το “γνήσιο Μακαριακό κόμμα” να εκλιπαρεί τους πολιτικούς απογόνους της ΕΟΚΑ Β’ για στήριξη από τον πρώτο γύρο, όσο να πεις, είναι νέα, ανεξερεύνητα βάθη ακόμα και για τα -ήδη χαμηλά- ΔΗΚΟϊκά στάνταρ. Ένα ιστορικό και ιδεολογικό στριπτίζ, μια κωλοτούμπα ολυμπιακών προδιαγραφών που τελικά οδήγησε στο απόλυτο φιάσκο, αφού το ΕΛΑΜ τούς άδειασε μεγαλοπρεπώς προτείνοντας τον Χρίστο Χρίστου στον πρώτο γύρο και ρίχνοντας ουσιαστικά τον Νικόλα στα Backrooms της ανυπαρξίας. Και ξεφτίλισαν την ιστορία τους, και πήραν τα εχμ... οκτώ τους. Οπότε δικαιωματικά “στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτό το ξεφτιλίκι” (δικό σας). Βέβαια, αν αποδειχθεί καλό παιδί και στηρίξει την Αννίτα για Πρόεδρο της Δημοκρατίας το ‘28, έχει ελπίδες να κάτσει στην πολυπόθητη καρέκλα του ΠτΒ έστω για τρία χρόνια. Απ’ το ολότελα, καλή και η Παναγιώταινα, σωστά;

Με το Δημοκρατικό Κώμα νεροκουβαλητή της ακροδεξιάς και τους δήθεν αντισυστημικούς της Άμεσης Δημοκρατίας ως τα πιο υπάκουα παιδιά του συστήματος που υποτίθεται ήρθαν να γκρεμίσουν, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ εμφανίστηκαν ως βράχοι σταθερότητας, αξιοπιστίας και εντιμότητας. Ο Στέφανος Στεφάνου έδωσε έναν αξιοπρεπέστατο αγώνα χωρίς να υποχωρήσει χιλιοστό από αξίες και αρχές, ενώ η Αννίτα κατάφερε να επανεκλεγεί χωρίς τις ματωμένες ψήφους της ακροδεξιάς που κουβαλούσε ως βαρίδια από το ‘21, αλλά πρακτικά δένοντας ΔΗΚΟ και ΑΔ στο άρμα της για μελλοντική χρήση. Με λίγα λόγια, κάποια κόμματα πήραν στα σοβαρά την απαίτηση του κόσμου για αλλαγή νοοτροπίας, συνέπεια, διαφάνεια και εντιμότητα και με τον φόβο που φυλάει τα έρμα απέφυγαν κωλοτούμπες και αλισβερίσια. Άλλα πάλι, απλά μας έδειξαν αυτό που ήταν πάντα.

Όσο για τον μεγάλο ηττημένο της ημέρας, τον Νίκο Χριστοδουλίδη που είδε όλη την κοπιαστική δουλειά του για ένα κυβερνητικό μπλοκ στη Βουλή υπό την προεδρία του Νικόλα να καταρρέει από εκείνους που υποτίμησε ανοιχτά προεκλογικά (karma is a bitch!), μάλλον θα αναγκαστεί να αλλάξει τακτική αν δεν θέλει να τριτώσει το κακό το ‘28.