Η πραγματική ντροπή

Αυτά -μεταξύ άλλων- έγραφα τέτοιες μέρες το 2024 κι επειδή τίποτα δεν αλλάζει ουσιαστικά στον πολύπαθο αυτόν τόπο, λέω να το γράφω κάθε χρόνο. Εδώ οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του κράτους -εκείνου του κράτους που δολοφόνησε 13 ανθρώπους πίσω στο 2011- δεν ντρέπονται να επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο τις ίδιες κούφιες φανφάρες, θα ντραπώ εγώ που quotάρω τον εαυτό μου; Τουλάχιστον εγώ μπαίνω στον κόπο να γράψω κάτι original (καλό ή χάλια δεν είναι αυτό που εξετάζεται) - μπορούν άραγε να ισχυριστούν το ίδιο για τις AI-generated στοκ ομιλίες τους;

Όπως αυτή του Προέδρου Χριστοδουλίδη που διαφέρει ελάχιστα από τις προηγούμενες που έκανε από τη συγκεκριμένη θέση: «Οφείλω, ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκ μέρους της Πολιτείας, να εκφράσω ειλικρινείς απολογίες και να ζητήσω συγγνώμη για τα λάθη και τις παραλείψεις που οδήγησαν στη φονική έκρηξη. (...) Η σημερινή μέρα αποτελεί ευκαιρία να ιεραρχούμε τις προτεραιότητές μας, ώστε ποτέ ξανά να μην ζήσουμε παρόμοια τραγωδία. Μια ημέρα, για την οποία, ως Πολιτεία, νιώθουμε ντροπή, αλλά την ίδια στιγμή και περισυλλογή».

Όχι, Πρόεδρε, συγγνώμη που σου το χαλάω, όμως όλο αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο της ντροπής. Όποιος εκπρόσωπος εξουσίας -και ειδικότερα ο επικεφαλής αυτού του ανεύθυνου μηχανισμού- νιώθει πραγματικά ντροπή γι’ αυτό που συνέβη, όχι μόνο δεν εμφανίζεται, αλλά στα σίγουρα δεν γίνεται το επίκεντρο και ο σταρ ομιλητής μιας εκδήλωσης μνήμης και υπενθύμισης της εγκληματικής κρατικής αδιαφορίας. Αυτός που πραγματικά ντρέπεται, κι ας μην είναι ο κατεξοχήν υπαίτιος, κρατάει αποστάσεις, εκφράζει διακριτικά τη λύπη, τις ενοχές και ό,τι άλλο νιώθει.

Όμως αυτή ακριβώς η θέση του, ως επικεφαλής του ίδιου απαράλλαχτου κράτους, θα έπρεπε να τον εμποδίζει από το να βγει μπροστά, να σταθεί ανάμεσα στους συγγενείς, τους φίλους και τους συναδέλφους των θυμάτων (οι μόνοι που πραγματικά πονάνε και θα πονάνε για πάντα) και να βγάλει ανούσιους λόγους, ωσάν να φύτρωσε ξαφνικά στο προσκήνιο σαν Βασίλισσα της Νύχτας και να μην αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι εκείνου ακριβώς που υποτίθεται ότι καταφέρνεται εναντίον.

Όποιος πραγματικά ντρέπεται, Πρόεδρε, αναλαμβάνει πρώτα τις δικές του ευθύνες για την κρατική ανικανότητα που οδηγεί σε απώλειες ζωών και μετά μιλάει -εκ του ασφαλούς- για εκείνες των άλλων. 

Πέρσι τέτοια εποχή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έστηνε κακόγουστα show μπροστά στις κάμερες πλαισιωμένος από τους χαροκαμένους ή σκέτο καμένους κοινοτάρχες της ορεινής Λεμεσού, όπου ανακοίνωνε αποζημιώσεις στους πληγέντες από την καταστροφική και φονική πυρκαγιά. Μοίραζαν επιταγές μπροστά στις κάμερες, νομίζοντας ότι μπορούν να εξαγοράσουν με λίγα χιλιάρικα την εγκληματική τους ανεπάρκεια και να εξαφανίσουν την ανάγκη για πραγματική πολιτική λογοδοσία. Καμία ανάληψη ευθύνης, καμία συγγνώμη για τους δύο νεκρούς, κανένα αίτημα παραίτησης του τότε Υπ. Δικαιοσύνης Μάριου Χαρτσιώτη, που υποβάθμισε τον φρικτό θάνατο του ηλικιωμένου ζευγαριού σε «ατυχές περιστατικό», απαιτώντας μάλιστα να τους πούμε και μπράβο που «δεν είχαμε περισσότερους νεκρούς». Και αντί να τον στείλει σπίτι του, ο Πρόεδρος τον αντάμειψε στον επόμενο ανασχηματισμό με θέση στην Προεδρία, εξασφαλίζοντάς του λιμουζίνα, φρουρά και ακόμα λιγότερες ευθύνες.

Εγκληματική κρατική ανεπάρκεια σκότωσε τους 13 του Μαρί, η ίδια εγκληματική κρατική ανεπάρκεια σκότωσε το ζευγάρι και έκαψε τη μισή ορεινή Λεμεσό που ακόμα μετράει τις πληγές της. Η μόνη διαφορά είναι πως για το πρώτο ο Πρόεδρος θεωρεί ότι την ευθύνη φέρουν ο μακαριστός Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ, οπότε τον παίρνει να βγάζει προκάτ, δήθεν αυτομαστιγωτικούς λόγους για δήθεν «ντροπές» και «ευθύνες», ενώ για το δεύτερο προφανώς θεωρεί υπεύθυνους την... κακιά στιγμή, τη μανία της φύσης και ίσως καμιά υβριδική απειλή της Άγκυρας ή της Μόσχας, επιλέγοντας φυσικά να ποιεί τη νήσσαν. Όσο για το «ποτέ ξανά», δεν είναι τίποτα περισσότερο από το πιο ανέξοδο σύνθημα ενός κράτους που δεν μαθαίνει ποτέ από τα λάθη του. Γιατί όταν δεν τιμωρείται και δεν λογοδοτεί κανείς για το χθες, το «ποτέ ξανά» γίνεται απλώς το trailer για την επόμενη εθνική τραγωδία.

Το Μαρί κατάντησε μια κυβερνητική φιέστα όπου το κράτος φοράει πλερέζες, παίρνει θλιμμένο ύφος μπροστά στις κάμερες και ξεπλένεται μέσα από απελπιστικά κριντζ λογύδρια, πριν επιστρέψει ανενόχλητο στην κλιματιζόμενη ανευθυνότητά του. Το μόνο που πετυχαίνει η κρατική παρουσία στο μνημόσυνο είναι να επιβεβαιώνει το ότι ο δολοφόνος όντως επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος...