Μιλώντας στην Corriere della Sera, περιέγραψε τη διόλου συμβατική ζωή της. Αναφερόμενη στον γάμο της, είπε ότι το 1953 παντρεύτηκε τον Μαρτσέλο Τσάνκα, ο οποίος «ανήκε σε μια οικογένεια πολύ γνωστών μηχανικών του Παλέρμο. Αυτό το παλάτι όπου ζω το έχτισε εκείνος. Κέρδισε έναν σημαντικό διαγωνισμό στο Βελγικό Κονγκό για την κατασκευή σιδηρόδρομων και μου ζήτησε να φύγω μαζί του, αλλά εγώ δεν ήθελα να εγκαταλείψω το Παλέρμο. Τότε μου είπε ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ ξανά. Εκείνη τη στιγμή δεν αντέδρασα καθόλου. Μετά, όμως, κατάλαβα ότι μου έλειπε, κι έτσι, από τη μια μέρα στην άλλη, αποφάσισα να φύγω. Όταν έφτασα στην Αφρική, παντρευτήκαμε βιαστικά σε ένα άθλιο μικρό παρεκκλήσι, γιατί, διαφορετικά, δεν θα μπορούσα να παραμείνω στη χώρα».
Βέβαια, για τη Ρενάτα, γάμος δεν σήμαινε απλώς να αναλάβει τον ρόλο της συζύγου. «Αποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο L’Orientale της Νάπολης με πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας και στη συνέχεια δίδαξα για πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο. Ήμουν η προσωπική διερμηνέας του Μπερτ Λάνκαστερ στα γυρίσματα της ταινίας "Η Λεοπάρδαλη". Κάποτε με φίλησε στο στόμα, προσποιούμενος ότι το έκανε, κάνοντάς με να σκύψω ανάποδα, ακριβώς μπροστά στον άντρα μου. "Ακριβώς μπροστά στον άντρα σου" μου είπε, γελώντας».
Όσο για τον σύζυγό της; «Ο Μαρτσελίνο μου ήταν ο ιδανικός σύζυγος. Δίπλα του ζούσα τραγουδώντας. Ήταν καλλιεργημένος, ευφυής, μου επέτρεπε να κάνω ό,τι ήθελα και είχαμε μεγάλη ελευθερία στη σχέση μας. Εκείνος διάβαζε τη "Θεία Κωμωδία" μέσα στην μπανιέρα κι εγώ απήγγελλα ατάκες από την ταινία "Η Κόκκινη Έρημος"» παραδέχεται.
Δυστυχώς, το 2020 έχασε την κόρη της. «Για τον σύζυγό μου έκλαψα πολύ, όπως και για τη μητέρα μου. Ο θάνατος της κόρης μου, όμως, με διέλυσε. Στην αρχή δεν σε νοιάζει πια τίποτα· λες "για ποιον λόγο να συνεχίσω;". Έπειτα, όμως, επιστράτευσα όλη τη δύναμη που είχα μέσα μου. Έπρεπε να συνεχίσω να ζω. Και μετά από κάποιο διάστημα συνειδητοποίησα ότι ο πόνος είχε αρχίσει να γίνεται πιο υποφερτός» εξομολογείται η υπεραιωνόβια.
Αναφερόμενη σε θέματα καθημερινότητας, η Ρενάτα αποκαλύπτει ότι δεν ξέρει να μαγειρεύει απολύτως τίποτα. «Στις 9 το πρωί παίρνω πρωινό με τσάι και ένα ζεστό κρουασάν. Το μεσημέρι τρώω ζυμαρικά είτε με φασόλια είτε με σάλτσα ντομάτας και κράκερ με τυρί κρέμα Philadelphia και μαρμελάδα ή φρούτα. Το βράδυ βγαίνω πάντοτε έξω για φαγητό».
Και συνέχισε: «Κάθε βράδυ. Είμαι μέλος σε δύο λέσχες. Όταν δεν πάω σε κάποια από αυτές, πηγαίνω στον κινηματογράφο ή βγαίνω για μια πίτσα με μοτσαρέλα και ντομάτα».
Ερωτηθείσα εάν σκέφτεται τον θάνατο, η 101 ετών Ρενάτα απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Ναι, τον σκέφτομαι και τον φοβάμαι. Πιστεύω βαθιά στον Θεό. Ξέρετε, όμως, τι θα μου λείψει; Να κατεβαίνω τις σκάλες, να τρώω αραντσίνι, να βγαίνω τα βράδια, να κυκλοφορώ με το αυτοκίνητο...».
ΠΗΓΗ: iefimerida.gr
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Το πολιτικό ημερολόγιο μπορεί να γράφει ακόμη 2026, όμως στην Πινδάρου αρκετοί σκέφτονται ήδη το 2028. Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο καθαρό γίνεται ότι η μάχη για το Προεδρικό χρίσμα του Δημοκρατικού Συναγερμού δεν θα είναι μια απλή εσωκομματική διαδικασία, αλλά μια αναμέτρηση που θα επηρεάσει συνολικά την πορεία της παράταξης τα επόμενα χρόνια.
