Πώς το Υπουργικό έγινε η Αγία Σκέπη της κομματικής εξάρτησης 

Όταν λοιπόν ο μάγος κάνει μια μεγάλη, φανταχτερή ή γρήγορη κίνηση με το δεξί του χέρι (π.χ. πετάει ένα μαντήλι ψηλά, κάνει μια δραματική χειρονομία), το μάτι σου θα ακολουθήσει αντανακλαστικά αυτή την κίνηση. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το αριστερό του χέρι, με μια μικρή, ανεπαίσθητη κίνηση, κρύβει το νόμισμα ή αλλάζει το χαρτί της τράπουλας. Δεν χρειάζεται να είναι πιο γρήγορος από το μάτι σου, αρκεί να κατευθύνει την προσοχή σου αλλού.

Στον Λόφο του Προεδρικού δεν χρειάζεται να γίνουν Criss Angel για να γνωρίζουν ότι ο αντιπερισπασμός είναι το αρχαιότερο κόλπο στο βιβλίο της πολιτικής. Και σε ένα καυτό καλοκαίρι που σημαδεύτηκε από διακοπές ρεύματος, πλήρη αποτυχία στο ενεργειακό, ένα τραγελαφικό πόρισμα για το μεγαλύτερο σκάνδαλο της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη (το Videogate), το φιάσκο με τις ταυτότητες και ακόμα μία αποτυχημένη προσπάθεια αναβίωσης του νεκρού-και-θαμμένου Κυπριακού, ένας ανασχηματισμός Χριστοδουλίδης-style (δηλαδή σε μορφή κακογραμμένης σαπουνόπερας σε μικρά επεισόδια που τελειώνουν σε cliffhanger) ήταν βασικά ό,τι απέμεινε στο καπέλο ενός ξεπεσμένου ταχυδακτυλουργού που κατάντησε από residency στο Λας Βέγκας να εμφανίζεται σε παιδικά πάρτυ στα εξοχικά Λευκωσιατών στον Πρωταρά. 

Τι κι αν αυτά τα κολπάκια δεν πείθουν ούτε 10χρονο; Ο Πρόεδρος ξέρει πως έτσι και γίνει διψήφια η ηλικία (της νοητικής ικανότητας τουλάχιστον) θα τους χάσει από οπαδούς. 

Μέχρι ο Πρόεδρος να ανακοινώσει σήμερα την αφόρητα προβλέψιμη (και ενδεικτική μεγάλης απελπισίας) νέα σύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου, διαβάζαμε καθημερινά για τις προθέσεις του: Να έχει κεντροδεξιό στίγμα, να βρίσκει απήχηση από τις παρυφές του ευρύτερου χώρου της κεντροαριστεράς έως τη λαϊκή δεξιά, το κομματικό προφίλ να υπερισχύει του τεχνοκρατικού, με πρόσωπα τα οποία θα μπορούν να βοηθήσουν κομματικά και οργανωτικά στις προεδρικές εκλογές, μ’ αυτές τις θέσεις θα κλειδώσει δίπλα του το ΔΗΚΟ, με εκείνους τους Συναγερμικούς θα εξοργίσει την Πινδάρου, μ’ αυτά τα πρόσωπα θα στείλει μηνύματα για το ‘28. Δηλαδή ένας ανασχηματισμός με καθαρά κομματικά κριτήρια για διατήρηση ισορροπιών και σφυρηλάτηση συμμαχιών με ορίζοντα τις προεδρικές του ‘28. Κι αυτό ακριβώς μας σερβιρίστηκε σήμερα ως ξαναζεσταμένο φαγητό.

Αυτό που δεν είδαμε πουθενά να γράφεται είναι κάτι χαζά, ξεπερασμένα ρομαντικά όπως επιλογή υπουργών γιατί, ξέρω γω, είναι ικανοί, έχουν άριστη γνώση του αντικειμένου τους, θα συμβάλλουν στην αναβάθμιση της πολιτικής ζωής και τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας και -τουλάχιστον- ότι θα είναι καλύτεροι από τους προκατόχους τους. Όχι βέβαια, αυτά εκτός από ψιλά γράμματα, μοιάζουν και τελείως αποκομμένα από την πραγματικότητα - αφήστε που παραπέμπουν στην προεκλογική του Χριστοδουλίδη όπου υπόσχονταν ακριβώς αυτά τα Υπουργικά Συμβούλια και «όχι σαν των άλλων». Κι εδώ που τα λέμε ποιος σώφρων άνθρωπος -και όχι αξιοθρήνητο τρολάκι στο πέη-ρολ (δεν είναι ορθογραφικό) του Προεδρικού- πιστεύει ακόμα στις προεκλογικές τσιόφτες του Προέδρου μας; 

Βέβαια ένας καλός αντιπερισπασμός προϋποθέτει πως θα είναι πολύ πιο ενδιαφέρων και συναρπαστικός από τα γεγονότα από τα οποία προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή. Και τελευταία φορά που τσέκαρα το αν θα υπουργοποιηθεί κάποια Εύη Τσολάκη, αν θα μείνει ικανοποιημένος ο Νικόλας από το 768ο αλισβερίσι της πολιτικής του καριέρας, πόσο pissed είναι στην Πινδάρου από την προδοσία της Τίνας Παύλου και το ότι το Υπουργικό κατάντησε η Αγία Σκέπη (σόρι Τίνα) για κάθε κομματικό εξαρτημένο (όπως αποδείχθηκε περίτρανα) δεν σπάει καν το τοπ τεν των Πραγμάτων Για Τα Οποία Δίνουμε Μισό Ποντικοκούραδο Μέσα Στο Κατακαλόκαιρο. 

Το μόνο θετικό είναι πως η Μαρία Παναγιώτου απ’ τον Σεπτέμβριο θα διδάσκει Ιστορία αντί να βρίσκεται διαρκώς στη λάθος πλευρά της...