Δόξα τα λεφτά έχουμε Θεό

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε προ ημερών το Γενικό Λογιστήριο της Δημοκρατίας η κρατική χορηγία–αρωγή, για την κάλυψη μέρους της μισθοδοσίας του εφημεριακού κλήρου της υπαίθρου και των κληρικών των θρησκευτικών ομάδων ανήλθε για το 2025 στα €8,8 εκατ. αυξημένο κατά €500.000 από το 2024 και με εκτίμηση να φτάσει τα €9,1 εκατ. το 2026. Δεν χρειάζεται νομίζω να μπούμε στην αέναη και ανώφελη συζήτηση γιατί ένα ένα κράτος που θέλει να λέγεται σύγχρονο και κοσμικό πρέπει να πληρώνει ή έστω να χορηγεί τους μισθούς των ρασοφόρων, τη στιγμή μάλιστα που η Εκκλησία της Κύπρου διαθέτει αμύθητη περιουσία και εκπρόσωποί της κυκλοφορούν με λιμουζίνες των 200.000 ευρώ, όμως για να καταλάβουμε γιατί ο Κύπριος φορολογούμενος έφτασε να πληρώνει τα κερατιάτικα των παπάδων, πιστεύει δεν πιστεύει, πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο 1971. Τότε που ο επικεφαλής της Εκκλησίας της Κύπρου  Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ' προέβη σε μια μακρά, σκληρή και αδυσώπητη διαπραγμάτευση με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας για την πληρωμή από το κράτος των ιερέων της υπαίθρου με το σκεπτικό ότι τα χωριουδάκια ερήμωναν και δεν μπορούσαν να τους συντηρήσουν. Τελικά μετά από σκληρό αλισβερίσι Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος κατέληξαν σε ιστορική συμφωνία: Η Εκκλησία της Κύπρου μεταβιβάζει 15.564 σκάλες αγροτικής γης στο κράτος με αντάλλαγμα την υποχρέωση να καταβάλλει ένα σημαντικό μέρος της μισθοδοσίας των ιερέων της υπαίθρου. Το γεγονός ότι Πρόεδρος και Αρχιεπίσκοπος ήταν το ίδιο πρόσωπο επιβεβαιώνει πλήρως τη γνωστή ρήση που έχουν δοξάσει φιλόσοφοι, ψυχολόγοι, life coaches μέχρι και η influencer της γειτονιάς σου, ότι και καλά «ο μεγαλύτερος αντίπαλός σου είναι ο ίδιος σου ο εαυτός». Πόσο μπροστά μαλάκα μου. Το 2019, το κράτος αντί να καταργήσει αυτή την παράνοια του '71, την νομιμοποίησε, κλειδώνοντας με νόμο, μετά από εκ νέου συμφωνία Προέδρου - Αρχιεπισκόπου (διαφορετικά πρόσωπα αυτή τη φορά) την κρατική χορηγία βάζοντας πλαφόν στον αριθμό των ιερέων (850). Το catch; Το πλαφόν ίσχυε μέχρι το 2025. Από 1/1/26 ο αριθμός των ιερέων θα αυξάνεται ποσοστιαία κατά 0,5% για κάθε έτος. Και εννοείται πως η κρατική ενίσχυση «αυξάνεται κατ’ αναλογίαν των εκάστοτε ισχυουσών γενικών αυξήσεων και τιμαριθμικών επιδομάτων που παραχωρούνται στους κρατικούς υπαλλήλους» όπως αναφέρει ο νόμος. 

Λεπτομέρεια: τα 3/4 της γης που η Αρχιεπισκοπή έδωσε στο κράτος βρίσκονται στα κατεχόμενα, αλλά άντε πες δεν μπορούσε ο Μπιγκ Μακ να προβλέψει την εισβολή το ‘71, σωστά; (σωστά;) Μένει βέβαια να μάθουμε ποιο είναι το όφελος του μέσου πολίτη από την εναπομείνασα γη, γιατί το όφελος της Εκκλησίας από την τράμπα με το κράτος είναι κάτι περισσότερο από εμφανές. Και χειροπιαστό. 8,8 ζεστά εκατομμύρια που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν οπουδήποτε αλλού και να έπιαναν τόπο, παρά να πληρώνουμε εμείς τους υπαλλήλους ενός εργοδότη με μετρητά, ακίνητα, μετοχές, επιχειρήσεις, πολύτιμα μέταλλα και γενικά όλα όσα είπε ο Χριστός στον πλούσιο στη γνωστή παραβολή ότι πρέπει να ξεφορτωθεί για να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών (είπε επίσης ότι είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα μιας βελόνας παρά ένας πλούσιος στη βασιλεία του Θεού, αλλά αυτό μάλλον δεν κοινοποιήθηκε στους δικούς μας).

Θα μπορούσαν, ας πούμε, να τα δώσουν για περισσότερα κρατικά θερινά σχολεία που όχι μόνο δεν φτάνουν (μόλις 64 παγκύπρια) αλλά μένουν ανοιχτά μέχρι τα μέσα/τέλη Ιουλίου αφήνοντας περίπου για ενάμιση μήνα τους γονείς να σπάνε το κεφάλι τους (και τον τραπεζικό τους λογαριασμό) για να κρατήσουν τα παιδιά τους απασχολημένα επειδή δουλεύουν. Ή, λέμε τώρα, να τα δώσουν για ολόχρονους ναυαγοσώστες με πλήρεις βάρδιες ώστε να μην πνίγεται ο κόσμος μετά τις 6 το απόγευμα. Ή να συμπληρώσουν επιδόματα, χαμηλές συντάξεις, ακόμα κι αυτούς τους ξεφτιλισμένους μισθούς-χαρτζιλίκια που δίνουν στους συνοδούς αναπήρων μαθητών. Ανάγκες υπάρχουν, υπαρκτές, ζωτικής σημασίας και σίγουρα σοβαρότερες από τους μισθούς των υπαλλήλων του πλουσιότερου (και πιο σφιχτοχέρη) εργοδότη του νησιού.

Λέμε τώρα.