Το μεγάλο παζλ των επόμενων Προεδρικών, άρχισε να στήνεται. Και μαζί του, αρχίζουν να διαμορφώνονται οι πρώτες γραμμές αντιπαράθεσης.
Στο προσκήνιο, βρίσκεται ξανά ο Ανδρέας Μαυρογιάννης. Ο τέως διαπραγματευτής δεν ανακοίνωσε υποψηφιότητα, έκανε όμως ένα ακόμη σαφές βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η αναφορά του, στον ALPHA ότι, με τα σημερινά δεδομένα, ο ίδιος και οι συνεργάτες του, πιθανότατα θα καταλήξουν σε απόφαση για κάθοδο στις εκλογές, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Ο Μαυρογιάννης, γνωρίζει πλέον, ότι το όνομά του καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις και επιχειρεί να αξιοποιήσει αυτή τη δυναμική. Ταυτόχρονα, κρατά μια σημαντική δικλείδα ασφαλείας: μέχρι το 2027 οι συσχετισμοί μπορούν να αλλάξουν και μια υποψηφιότητα που θα χάσει τη δυναμική της, θα πρέπει να επανεξεταστεί.
Η στήριξη του ΑΚΕΛ, θεωρείται κομβική, καθώς χωρίς αυτήν, μια υποψηφιότητα Μαυρογιάννη θα είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά και σαφώς δυσκολότερη εκλογική διαδρομή. Ο ίδιος, άλλωστε, αναγνωρίζει ότι για να καταστεί εκλόγιμη μια τέτοια προσπάθεια, θα χρειαστεί η συσπείρωση και άλλων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.
Μόνο που η προσπάθεια διεύρυνσης συναντά ήδη εμπόδια.
Το ΑΛΜΑ και ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης δεν φαίνεται να θεωρούν τον Ανδρέα Μαυρογιάννη, την επιλογή που μπορεί να εκφράσει τον ευρύτερο χώρο, που επιχειρούν να οικοδομήσουν. Η θέση αυτή, έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία, καθώς δείχνει ότι ο χώρος της αντιπολίτευσης, δεν κινείται προς μια αυτονόητη κοινή υποψηφιότητα.
Αντίθετα, το ΑΛΜΑ αναζητά μια προσωπικότητα που θα μπορούσε να εμφανιστεί ως ανεξάρτητη επιλογή, έξω από τις παραδοσιακές κομματικές γραμμές. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ερωτήματα της επόμενης περιόδου.
Ποιος θα είναι τελικά ο υποψήφιος, που θα επιχειρήσει να εκφράσει τον χώρο πέραν των κομματικών στεγανών;
Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης δεν αποκλείει τη δική του υποψηφιότητα. Η στάση του, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο, να περάσει από τον ρόλο του προσώπου που αναζητά μια κατάλληλη υποψηφιότητα, στον ρόλο του ίδιου του υποψηφίου.
Εάν αυτό συμβεί, η εξίσωση αλλάζει σημαντικά. Γιατί τότε, δεν θα έχουμε απλώς διαφορετικές προσεγγίσεις, για το ποιος μπορεί να ηγηθεί μιας ευρύτερης προσπάθειας. Θα έχουμε δύο πρόσωπα, που θα διεκδικούν μέρος του ίδιου εκλογικού ακροατηρίου, με διαφορετικό πολιτικό αφήγημα.
Στο Κέντρο, την ίδια ώρα, ο Κυριάκος Κενεβέζος κρατά επίσης ανοιχτό το δικό του παράθυρο. Το «θα δούμε» για ενδεχόμενη υποψηφιότητα, δεν αποτελεί προαναγγελία, αλλά κάθε άλλο παρά αποτελεί και απόσυρση από το κάδρο.
Ο Κενεβέζος, υποστηρίζει ότι ο κεντρώος χώρος χρειάζεται να επανακτήσει την πολιτική του αυτονομία και να παρουσιάσει μια ξεκάθαρη πρόταση. Παράλληλα, στέλνει μήνυμα προς τα κόμματα του Κέντρου, ότι οποιαδήποτε συνεργασία, φανερή ή υπόγεια, με το ΕΛΑΜ θα μπορούσε να έχει σοβαρό πολιτικό κόστος.
Το μήνυμα είναι σαφές: οι συμμαχίες του πρώτου γύρου μπορεί να καθορίσουν και το πολιτικό προφίλ του δεύτερου.
Και ενώ στην αντιπολίτευση αρχίζουν οι ζυμώσεις, ο Νίκος Χριστοδουλίδης διατηρεί το χαρτί της τελικής απόφασης για το 2027. Ο Πρόεδρος, έχει ξεκαθαρίσει ότι τότε θα ανακοινώσει, εάν θα διεκδικήσει δεύτερη θητεία. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όμως, δεν παραμένει πολιτικά αδρανής.
Η επιμονή του, να δηλώνει ότι παραμένει συναγερμικός αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η σχέση του με τον ΔΗΣΥ, θα αποτελέσει πιθανότατα μία από τις πιο κρίσιμες παραμέτρους της εκλογικής εξίσωσης.
Το ερώτημα είναι, εάν ο ΔΗΣΥ θα επιλέξει τελικά να κινηθεί αυτόνομα, ή εάν θα υπάρξει κάποια μορφή συνεννόησης με τον Πρόεδρο. Και σε περίπτωση αυτόνομης υποψηφιότητας, ποιος θα είναι ο άνθρωπος που θα αναλάβει να οδηγήσει την παράταξη στη μάχη;
Το όνομα του Αβέρωφ Νεοφύτου, εξακολουθεί να βρίσκεται στο τραπέζι των σεναρίων. Η αναφορά του Ανδρέα Μαυρογιάννη, ότι θα αποτελούσε «εξαιρετικό αντίπαλο», έχει τη δική της πολιτική βαρύτητα, έστω και αν δεν αποτελεί από μόνη της ένδειξη, για τις προθέσεις του πρώην προέδρου του ΔΗΣΥ.
Σε όλα αυτά, προστίθεται το Κυπριακό, το οποίο αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα βασικά πεδία της προεκλογικής σύγκρουσης. Ο Μαυρογιάννης έχει ήδη επιλέξει υψηλούς τόνους απέναντι στον Νίκο Χριστοδουλίδη, καταλογίζοντάς του σοβαρές ευθύνες για τους χειρισμούς στο Κυπριακό και χαρακτηρίζοντας αδέξιες συγκεκριμένες επιλογές της κυβέρνησης.
Η αντιπαράθεση δεν περιορίζεται, όμως, στο Κυπριακό. Η εξωτερική πολιτική, οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, η στάση της Κυπριακής Δημοκρατίας έναντι του διεθνούς δικαίου, αλλά και ζητήματα θεσμών και λογοδοσίας αναμένεται να αποτελέσουν σημαντικά μέτωπα στην πορεία προς τις εκλογές.
Το σκηνικό επομένως, παραμένει ρευστό. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της παρούσας φάσης.
Δεν υπάρχουν ακόμη, επίσημες υποψηφιότητες. Υπάρχουν όμως πρόσωπα, που μετρούν δυνάμεις, κόμματα που αναζητούν στρατηγική και πολιτικοί χώροι, που προσπαθούν να αποφασίσουν, αν θα πορευτούν αυτόνομα, ή μέσα από ευρύτερες συμμαχίες.
Το μεγάλο ερώτημα, τελικά, δεν είναι μόνο ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι. Είναι ποιος, θα καταφέρει να ενώσει διαφορετικούς πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους, χωρίς να χάσει τη δική του εκλογική βάση.
Γιατί στις Προεδρικές του 2028, η μάχη μπορεί να κριθεί πολύ πριν από την κάλπη. Στις συμμαχίες, στις επιλογές και στα λάθη, που θα γίνουν μέχρι τότε.
