Βέβαια, αυτά παθαίνεις όταν από τη μία προωθείς τον δικοινοτικό διάλογο, οργανώνοντας μάλιστα βράβευση ενός Ελληνοκύπριου κι ενός Τουρκοκύπριου -από τους δύο δημάρχους της μοιρασμένης Λευκωσίας, Χαράλαμπο Προύντζο και Μεχμέτ Χαρμαντζί- κι από την άλλη χέζεσαι στο πρώτο «μπου» του ΕΛΑΜ και κάνεις τόσο τραγική διαχείριση που χάνεις και τους δύο δημάρχους μέσα σε μια μέρα. Δεν θεσπίζεις «Βραβείο Ειρήνης και Δημοκρατίας» και ταυτόχρονα δίνεις υπόσταση στον ακροδεξιό τραμπουκισμό που εκφράζει το ακριβώς αντίθετο. Φαντάζομαι πιάσατε τη γαμημένη ειρωνεία, έτσι δεν είναι;
Το Cyprus Forum προσκάλεσε τους Χαράλαμπο Προύντζο και Μεχμέτ Χαρμαντζί να απονείμουν μαζί το βραβείο σε δύο συμπατριώτες μας. Όμως, αντί για την καθιερωμένη, διπλωματικά ασφαλή φόρμουλα («Ηγέτες/Εκπρόσωποι των δύο κοινοτήτων της Λευκωσίας»), οι διοργανωτές ανακάλυψαν τον τροχό, αποδίδοντας στον Χαρμαντζί τον τίτλο «Δήμαρχος του τουρκικού Δήμου Λευκωσίας». Έναν τίτλο που, σημειώστε, ο ίδιος δεν ζήτησε και δεν χρησιμοποίησε ποτέ στις επισκέψεις του στις ελεύθερες περιοχές. Μόλις το είδε το ΕΛΑΜ (ή τους το σφύριξαν, γιατί πολύ αμφιβάλλω αν συχνάζουν σε forum που ενθαρρύνουν την κριτική σκέψη - ή τη σκέψη γενικότερα), άρχισε να γαβγίζει και κλασικά να ζητάει την απόσυρση της πρόσκλησης του Χαρμαντζί. Δηλαδή, απαίτησαν από τους διοργανωτές να ακυρώσουν την εμφάνιση του δημάρχου που οι ίδιοι προσκάλεσαν, με αφορμή μια λάθος προσφώνηση που οι ίδιοι οι διοργανωτές έκαναν και για την οποία ο καλεσμένος δεν είχε ιδέα. Αυτή είναι η ΕΛΑΜίτικη λογική σε όλο της το παράλογο μεγαλείο, που όμως περικλείει το πραγματικό τους πρόβλημα: τους ενοχλεί η ίδια η παρουσία του Χαρμαντζί, ή οποιουδήποτε Τουρκοκύπριου γενικά, ανεξαρτήτως τίτλου.
Οι διοργανωτές πανικοβλήθηκαν και έσπευσαν να δηλώσουν δημόσια ότι θα αλλάξουν τον τίτλο, κάνοντας φυσικά τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Ο Χαρμαντζί αποχώρησε καταγγέλλοντας το Forum για «δημόσια υποταγή στις απαιτήσεις μιας ρατσιστικής και διχαστικής μηχανής προπαγάνδας», ενώ την επόμενη μέρα, απέσυρε και τη δική του συμμετοχή ο Χαράλαμπος Προύντζος σε ένδειξη αλληλεγγύης. Οι διοργανωτές, από την πλευρά τους, υποστηρίζουν ότι δεν υπέκυψαν στο ΕΛΑΜ «αφού δεν ακύρωσαν την πρόσκληση» (επαναλαμβάνω, την πρόσκληση που οι ίδιοι απηύθυναν για μια μαλακία που οι ίδιοι έκαναν - πόσο large ρε σεις), ενώ μετά ισχυρίστηκαν ότι η εντολή για αλλαγή του τίτλου ήρθε απευθείας από το Προεδρικό - περιττή διευκρίνηση, αφού το ΕΛΑΜ λειτουργεί πάνω-κάτω ως «μπράβος» του.
Αν βγήκε κάτι θετικό από το όλο φιάσκο, είναι αναμφίβολα η κίνηση του Χαράλαμπου Προύντζου. Μία από τις σπανιότερες, εξαιρετικά δυσεύρετες στιγμές στην κυπριακή πολιτική σκηνή, όπου το πολιτικό ήθος κερδίζει κατά κράτος το διαρκές, φοβικό ζύγισμα του πολιτικού κόστους. Για σκεφτείτε το λίγο. Το «πολιτικό κόστος» είναι μια καραμέλα που πιπιλίζει το σύνολο σχεδόν των εγχώριων πολιτικών. Όλοι το αναφέρουν σε δηλώσεις, συνεντεύξεις και βαρύγδουπες ομιλίες, ότι δεν το υπολογίζουν, ότι είναι έτοιμοι να το επωμιστούν προκειμένου να μην παραβιάσουν τις βασικές τους αρχές και άλλες τέτοιες φωσκολικές φανφάρες. Πόσοι όμως πραγματικά το κάνουν; Ο Χαράλαμπος Προύντζος, στο ξεκίνημα της πολιτικής του καριέρας, διανύοντας την πρώτη του θητεία ως δήμαρχος Λευκωσίας, με πολύ πιθανή την επανεδιεκδίκηση του θώκου και το όνομά του να παίζει ως δυνητικός υποψήφιος Πρόεδρος το ‘28 από τον κεντροαριστερό χώρο, δεν επέλεξε την εύκολη, ανώδυνη λύση. Να πάει δηλαδή κανονικά στο Forum, να βγάλει έναν ωραίο, στρογγυλεμένο, politically correct λόγο για την ειρήνη, εκφράζοντας διπλωματικά τη λύπη του για την απουσία του Χαρμαντζί, να εισπράξει το χειροκρότημα, να βγάλει φωτογραφίες και να πάει σπίτι του.
Αντιθέτως, επιδεικνύοντας μια σπάνια πολιτική ανδρεία, επέλεξε τον δύσβατο δρόμο της αποχώρησης. Όχι μόνο ως ένδειξη συμπαράστασης προς τον Τουρκοκύπριο συνάδελφο και συνεργάτη του, αλλά και ως ένα ηχηρό fuck off στον ακροδεξιό εκφοβισμό. Ο Προύντζος δεν υπερασπίστηκε τον τίτλο του Χαρμαντζί, αλλά την αξιοπρέπεια της κοινής τους πορείας. Έβαλε τις αρχές του πάνω από τα likes και τη βολική αποδοχή της μάζας, ρισκάροντας να πληρώσει το όποιο τίμημα. Και για πόσους πολιτικούς, άραγε, μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο;
Προύντζος και Χαρμαντζί επικρίθηκαν από μερίδα ομοϊδεατών τους (και κάποιους του Forum) ότι με την αποχώρησή τους «έκαναν το χατήρι του ΕΛΑΜ που ήταν εξαρχής η ακύρωση της εμφάνισης του Τ/κ δημάρχου». Τυπική μετατόπιση της ευθύνης στα θύματα και βολικό ξέπλυμα των πραγματικών υπαιτίων. Το «χατήρι του ΕΛΑΜ» το έκαναν εκείνοι που υπέκυψαν στον τσαμπουκά του. Προύντζος και Χαρμαντζί, απεναντίας, έσωσαν την υπόληψη του δικοινοτικού κινήματος και οτιδήποτε μπορούσε να σωθεί από αυτό το ανεκδιήγητο clusterfuck.
Αυτοί είναι ηγέτες.
