Όσο να πεις η «ενότητα» ακούγεται πολύ καλύτερα από τον «εκβιασμό»

Που ήρθε να αντικαταστήσει παλαιότερες που είτε ξίνισαν («νουσιμότητα και ψυχραιμία») είτε δεν βγάζουν πια νόημα («παράγουμε πολιτική»). Η «ενότητα» λοιπόν που είναι στα χείλη όλων, όλη μέρα, που όμως πρακτικά εντάσσεται σ’ αυτό που ονομάζεται The Cheerleader Effect, δηλαδή ο ΔΗΣΥ ως σύνολο φαίνεται ωραίος, ενωμένος και ισχυρός, όμως αν κοιτάξεις προσεκτικά ένα-ένα τα στελέχη, διακρίνεις την ασχήμια που κρύβεται σε κοινή θέα. Ο όρος πρωτακούστηκε σε ένα επεισόδιο του How I Met Your Mother όπου ο Barney Stinson δείχνει στους φίλους του μια γυναικοπαρέα στο μπαρ που αρχικά δείχνει εντυπωσιακή. Όταν όμως τους ζητά να παρατηρήσουν την κάθε κοπέλα μεμονωμένα, συνειδητοποιούν πως όλες έχουν εξωφρενικά ελαττώματα. Με το που επιστρέφουν το βλέμμα τους στο σύνολο της ομάδας, η παρέα ξαναγίνεται μαγικά ελκυστική. Ο όρος περιγράφει την οπτική ψευδαίσθηση κατά την οποία τα άτομα μιας παρέας δείχνουν πολύ πιο ελκυστικά όταν τα βλέπεις ως ομάδα, παρά όταν τα εξετάζεις μεμονωμένα. Ουσιαστικά, ο εγκέφαλός μας «συγχωνεύει» τα χαρακτηριστικά όλων και βγάζει έναν ιδεατό, πιο όμορφο οπτικό μέσο όρο, κρύβοντας τις ατέλειες του καθενός ξεχωριστά. Αυτό που πάνω κάτω συμβαίνει αυτή την περίοδο στον ΔΗΣΥ όπου η ηγεσία μιλάει για «ενότητα», «δυναμική νίκης» και «ισχυρή παράταξη», όμως αν κάτσεις να δεις και ακούσεις προσεκτικά το κάθε στέλεχος ξεχωριστά, θα δεις τις ρωγμές τη μούχλα και τη σήψη που σιγοτρώνε το οικοδόμημα της Πινδάρου. 

Και πως διορθώνεις το The Cheerleader Effect; Πολύ απλά... καταργώντας τις μονάδες και εστιάζοντας στην (πλασματική) ομορφιά του συνόλου. Ή τουλάχιστον αυτό προσπάθησε να κάνει σήμερα το Εκτελεστικό Γραφείο λαμβάνοντας μία από τις πιο WTF? αποφάσεις του: την... απαγόρευση οποιασδήποτε αναφοράς στο εσωκομματικό clusterfuck μέχρι την εκλογή του υποψηφίου για τις προεδρικές. Καμία όμως. Ούτε ανάρτηση, ούτε άρθρο, ούτε δήλωση, ούτε καν σόλο(!) εμφανίσεις σε εκπομπές παρά μόνο συμμετοχή σε τηλεοπτικά πάνελ με άλλα κόμματα (ώστε να στρέφουν τη συζήτηση στην αγαπημένη του νέμεση το ΑΚΕΛ). Μια... ντιρεκτίβα δηλαδή από το κόμμα που μέχρι πρότινος χλεύαζε τις ντιρεκτίβες του ΑΚΕΛ και ένα φίμωτρο από εκείνους που μέχρι χθες κόμπαζαν ότι η παρακαταθήκη του Κληρίδη είναι ένα κόμμα όπου όλοι εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους και δεν είναι δογματικό/μυστικοπαθές σαν -σωστά μαντέψατε- το ΑΚΕΛ!

Όχι ρε σεις, καμία σύγχυση, καμία προχειρότητα, καμία ομαδική παράκρουση. Οι Συναγερμικοί είναι βέβαιοι πως εάν εμφανίζονται στα πάνελ με χαμόγελο Πλατύ Αγλαντζιάς και ανεξαρτήτως ερώτησης να επαναλαμβάνουν «όλα καλά, όλα ανθηρά, έχουμε ενότητα» λες και έξω από τον σταθμό τους περιμένει το λεωφορειάκι που θα τους επιστρέψει στη φάρμα της αίρεσης, ότι όλα τα εσωκομματικά τους προβλήματα θα εξαφανιστούν μαγικά. «Εκβιασμός» είναι η λέξη που δεν λες. Που δεν λέει πια κανείς. Ειπώθηκε τη μέρα που συνέβη και μετά ξεχάστηκε. Όπως ξεχάστηκε και το «αν θέλεις να έχεις πολιτικό μέλλον, αποχώρησε τώρα» του «μπράβου του Αβέρωφ» Κουλέρμου στον Παμπορίδη, καθώς ο τελευταίος ανακάλυψε κι αυτός εσχάτως την «ενότητα». Την επανέφερε ο Χάρης Γεωργιάδης (προς τιμήν του) και έπεσαν να τον φάνε - μέχρι και διασπαστή τον είπαν. Βέβαια για να προκληθεί «διάσπαση» πρέπει να υπάρχει «ενότητα», καθώς πρακτικά δεν μπορείς να διασπάσεις κάτι που είναι ήδη χίλια κομμάτια. 

Μήπως στο Συμβούλιο Παρακολούθησης πρέπει να ενταχθεί και ένας ψυχολόγος γιατί ποιος χρήζει περισσότερο... παρακολούθησης από τον Συναγερμικό που καλείται να υποκριθεί πως ο ωμός εκβιασμός που οδήγησε την πρόεδρο του γαμημένου κόμματος εκτός κούρσας δεν συνέβη ποτέ;