Γιώργος Τάττης
Παρ' όλα αυτά, οφείλουμε να πούμε, ότι αυτή η ακραία έκφραση μια διαφωνίας, δεν μπορεί να μηδενίσει και την όποια κριτική, σε κάτι που φαίνεται να προκαλεί την κοινή γνώμη.
Ναι, η κ. Γιολίτη φαίνεται εργατική και αυτόφωτη.
Όμως, η δημόσια κατακραυγή εξέφρασε, έστω και αδέξια, μιαν βαθειά πεποίθηση της κοινωνίας μας. Ένα αίτημα για μια νέα πολιτική ηθική, μακρυά από την πεπατημένη. Και δεν το αντιδιαστέλουμε με μια ανηθικότητα, αλλά με μια ευρύτερη πολιτισμική αντίληψη, ένα αίτημα για πολιτικούς που θα εκκολάπτονται από τα σπλάχνα τούτου του τόπου, εκφράζοντας τις ανησυχίες του. Και οι συμβολισμοί αποτελούν το κατ' εξοχήν πεδίο άντλησης αυτών των νοημάτων.
Μια βόλτα από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης της κ. Γιολίτη, αποδεικνύει αυτό τον ισχυρισμό. Το περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από αυτή την επιλογή, γιατί δεν μπορεί να ταυτιστεί, δεν μπορεί να δει τον εαυτό του στο lifestyle που εξάγει η νυν Υπουργός Δικαιοσύνης. Ούτε συμβολικά, ούτε πραγματικά.
Δηλαδή, πώς να το κάνουμε. Φαίνονται παράταιρα στον κόσμο τα ακριβά ρούχα, τα συχνά ταξίδια σε γκλάμορους προορισμούς, τα Vogue και τα Economist (με τις όποιες πολιτικές τους διαστάσεις) στα "the Ecali Club". Και η εικόνα... επιτελεί αυτό το σκοπό, παίζει προεξέχοντα ρόλο στην πολιτική επικοινωνία.
Η κυπριακή κοινωνία ζητάει αλλαγή. Και ιδιαίτερα το αίτημα για μια καθολική κοινωνική Δικαιοσύνη, αυτό που υπηρετεί το Υπουργείο Δικαιοσύνης, έχει ανάγκη από έναν αντιελιτισμό που θα δράσει συναινετικά και ενωτικά, θα αφουγκραστεί το περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας.
Η νέα Υπουργός, προφανώς, κέρδισε ό,τι της ανήκει. Δεν αντιλέγουμε.
Είμαστε όμως ο τρόπος ζωής μας. Κι ας το παραδεχτούμε, η συλλογική αντίληψη περί δικαίου και η λαϊκή απαίτηση για νέμεση, μετά από τόση ατιμωρησία, έκρινε, έστω και αισθητηριακά, ότι αυτός ο τρόπος του βίου ακόμη απέχει από την αλλαγή, δεν κομίζει τίποτα το ριζοσπαστικό.
Μακάρι να διαψευστούμε...
Υ/γ: Γιατί η κ. Πηλείδου δεν προκάλεσε τόσες αντιδράσεις, αν και γυναίκα;
