Ο φόβος, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα και η ανησυχία είναι πολύ σοβαρά συναισθήματα για να τα εκμεταλλευτείς, παίξεις μαζί τους ή υποτιμήσεις. Και ενίοτε γυρνάνε μπούμερανγκ επιφέροντας το ακριβώς αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η αστική Λευκωσία, που παραδοσιακά διαμορφώνει την τελική κατάταξη, πείστηκε τελικά να σηκωθεί από τον καναπέ. Όχι από κάποιο ρηξικέλευθο όραμα, αλλά από τον απόλυτο τρόμο. Το αφήγημα της Πινδάρου, που καλούσε τους ψηφοφόρους να γυρίσουν την πλάτη στον λαϊκισμό και να στηρίξουν τις “νούσιμες» και σοβαρές πολιτικές”, δούλεψε. Βέβαια, για να εκτοξευθεί στο ανέλπιστο 27,1% (που δεν είδε ΚΑΝΕΙΣ να έρχεται) και 17 έδρες, ο ΔΗΣΥ χρειάστηκε να ρίξει τους αντιπολιτευτικούς τόνους κατευνάζοντας τους χριστοδουλιδικούς Συναγερμικούς (που δεν είναι αμελητέα ποσότητα) και να μετατοπίσει το βάρος των επιθέσεων από το ΕΛΑΜ προς τον διαχρονικό μπαμπούλα του ΑΚΕΛ (που επίσης δούλεψε, τίποτα δεν πατάει τον κάλο του μέσου δεξιού από την απειλή μιας πιθανής πρωτιάς των αριστερών). Ό,τι κι αν επιστράτευσε η Αννίτα κόντρα σε όσους κατά καιρούς τη συμβούλευαν, δούλεψε. Κι έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ισχυρή, σίγουρη και αισιόδοξη για το μέλλον της. Τώρα πλέον δεν χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στην προεδρία της Βουλής και εκείνη της Δημοκρατίας. Μπορεί να επιστρέψει στην πρώτη και να διεκδικήσει χαλαρά τη δεύτερη. Τώρα πλέον ο Χριστοδουλίδης χρειάζεται τον ΔΗΣΥ περισσότερο απ’ όσο ο ΔΗΣΥ τον Χριστοδουλίδη, τα κουκιά για επανεκλογή το ‘28 όχι μόνο δεν του βγαίνουν, φαίνεται πως έληξαν κιόλας. Η Αννίτα Δημητρίου είναι η μεγάλη κερδισμένη ΚΑΙ σε προσωπικό επίπεδο, η έντονα αμφισβητούμενη “δασκαλίτσα από τους Τρούλλους” (όπως την χαρακτήρισε ο ευτυχώς εκτός Βουλής Α. Θεμιστοκλέους) μετατράπηκε σε μια νύχτα σε πραγματική “σιδηρά κυρία”. Ευτυχώς που δεν έχουμε ανθρακωρύχους...
Στην αντίπερα όχθη, ο Στέφανος Στεφάνου μπορεί να αναπνεύσει με ανακούφιση. Στις πρώτες του βουλευτικές ως ΓΓ το ΑΚΕΛ βγήκε ενισχυμένο με 23,9% και 15 έδρες σηματοδοτώντας την πρώτη φορά εδώ και 13 χρόνια που βγήκε κερδισμένο κάνοντας αντιπολιτευση. Η χθεσινοβραδινή νικητήρια εμφάνιση του Στέφανου μπορεί να θύμιζε... ΠΑΣΟΚ του 1985, όμως είναι να τους αδικείς; Όχι μόνο μπήκε φρένο στην κατρακύλα που ξεκίνησε από το ‘13 και δεν έλεγε να σταματήσει αλλά τώρα θέτει σοβαρές βάσεις όχι μόνο για την προεδρία της Βουλής (που μπορεί πλέον να την παλέψει) αλλά και έλεγχο αφηγήματος για τις προεδρικές του ‘28. Σκεφτείτε ότι μέχρι και το χθεσινό αποτέλεσμα θεωρούνταν σχεδόν βέβαιο ότι το ΑΚΕΛ θα συρόταν πίσω από μια υποψηφιότητα του Οδυσσέα το ‘28. Σήμερα με την ένεση αδρεναλίνης που δέχθηκε το κόμμα της αριστεράς σε συνδυασμό με την καθίζηση που υπέστη ο Οδυσσέας (από ΑΛΜΑ έγινε απλό βηματάκι) η κατάσταση αντιστράφηκε: το πιο πιθανό είναι ο τέως Γενικός Ελεγκτής να τρέχει πίσω από το ΑΚΕΛ εάν θέλει να έχει μέλλον. Αρκετά ειρωνικό αν σκεφτείτε ότι μέχρι χθες κατηγορούσε τον Στέφανο για διαφθορά (τον Στέφανο ας πούμε!). Αν πούμε ότι σήμερα το έχει σκυλομετανιώσει ο Μιχαηλίδης θα ήταν understatement of the year.
Με την εστίαση του ΔΗΣΥ και των συγκυβερνώντων κομμάτων στην κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των νεοφερμένων ΑΛΜΑ και Άμεση Δημοκρατία, το ΕΛΑΜ μπαστακώθηκε στην τρίτη θέση, ευτυχώς με βραχεία κεφαλή από το εφτάψυχο ΔΗΚΟ και με δανεικές Συναγερμικές ψήφους που έβγαλαν τους (πρώην) δικούς τους Πελεκάνο, Παπαχαραλάμπους και Χαμπουλά. Η ισοφάριση ΕΛΑΜ - ΔΗΚΟ έχει το καλό ότι η σύμπραξη του τελευταίου με τον ΔΗΣΥ μπορεί να βγάλει την ακροδεξιά από την εξίσωση και οποιαδήποτε μελλοντική συνεργασία. Το ΕΛΑΜ δεν έχασε τον ρυθμιστικό του ρόλο όμως δεν είναι ο μοναδικός ρυθμιστής του παιχνιδιού κι αυτό είναι ίσως η πιο αισιόδοξη πτυχή της χθεσινής εκλογικής αναμέτρησης. Οι δημοκρατικές δυνάμεις μπορούν να απομονώσουν την ακροδεξιά και να την ξεδοντιάσουν εάν πραγματικά το επιθυμούν. Αν όμως έχουν κατά νου τα μικροκομματικά, πρόσκαιρα οφέλη, τότε δεν θα διστάσουν να ξαναπέσουν στο κρεβάτι μαζί της.
Αν το καλοσκεφτείτε, ΑΛΜΑ και Άμεση Δημοκρατία απλά αντικατέστησαν ΔΗΠΑ, ΕΔΕΚ και Οικολόγους, ως ακόμα δύο προσωποπαγή κόμματα με ηχηρό παρελθόν, μουδιασμένο παρόν και αμφίβολο μέλλον που εξαρτάται καθαρά από εκείνο των ιδρυτών τους. Ο Οδυσσέας όπως όλα δείχνουν έκαψε το χαρτί των προεδρικών με μια σειρά από εξόφθαλμες αστοχίες τις τελευταίες εβδομάδες πριν τις εκλογές, όταν αποφάσισε να το παίξει “μόνος εναντίον όλων” καίγοντας ταυτόχρονα από γέφυρες μέχρι εγκεφαλικά κύτταρα (γεγονός που συνέβαλε στη συρρίκνωση των ποσοστών του σε σχέση με τις αρχικές δημοσκοπήσεις). Ο Φειδίας Παναγιώτου χρειάστηκε μόλις πέντε λεπτά για να αποφασίσει να κρατήσει τα 15 χιλιάρικα της ευρωβουλής αφήνοντας ουσιαστικά την Άμεση Δημοκρατία στον Λαούρη και τη... μοίρα της. Δεν νομίζω πως θα ξανακούσουμε γι’ αυτούς, τουλάχιστον όχι με τη συχνότητα που πρωταγωνιστούσαν τους τελευταίους μήνες (όπου διαφάνηκε πλέον και στον τελευταίο κάτοικο της νήσου ότι πρόκειται για έναν περιοδεύοντα θίασο χωρίς θέσεις ή προτάσεις και με μοναδικό γνώμονα τον χαβαλέ και τη γελοιοποίηση ενός συστήματος που ήδη ελεγχόταν για τη φαιδρότητά του. Το γεγονός ότι ο Δημήτρης Μπάρος (μία αρκετά γραφική περίπτωση που καλούσε τον κόσμο σε... πόλεμο με το κατεστημένο) εξελέγη βουλευτής με 280 σταυρούς ενώ έμεινε έξω η Αναστασία Ανθούση του ΔΗΣΥ στη Λευκωσία με 7.600 σταυρούς και δεξί χέρι δύο Υπουργών Υγείας στο στήσιμο του ΓΕΣΥ και την αντιμετώπιση της πανδημίας, είναι όλα όσα χρειαζόμαστε να ξέρουμε για τις τρύπες του εκλογικού μας συστήματος.
Όταν πρωτοέσκασε το “φαινόμενο Φειδία” έγραψα για τον αξιοθαύμαστο μηχανισμό αυτοσυντήρησης που διαθέτει το σύστημα το οποίο ενίοτε μεταλλάσσεται σε... αντισυστημικό προκειμένου να επιβιώσει. Αυτό επιτυγχάνεται όταν από μόνο του γεννά πρόσωπα τόσο φαιδρά και καταστάσεις τόσο τοξικές που οι ίδιοι που μέχρι πρότινος φώναζαν για ριζικές αλλαγές την ώρα της κάλπης να επιστρέφουν στην ασφάλεια και comfort food των παραδοσιακών κομμάτων. Του ίδιου του συστήματος δηλαδή που τους έδειξε πως υπάρχουν πολύ χειρότερα και τους ρωτάει παιχνιδιάρικα στο αυτί “είστε σίγουροι ότι θέλετε να διαβείτε αυτόν τον δρόμο;”.
Το πολιτικό σύστημα, λοιπόν, επιβίωσε. Απορρόφησε τους κραδασμούς, πόνταρε στον φόβο της ακυβερνησίας και κέρδισε. Οι πολίτες δεν πήγαν στην κάλπη για να τιμωρήσουν ή να ανατρέψουν το κατεστημένο, πήγαν για να προστατευτούν από τα χειρότερα. Μ’ αυτή τη λογική η “Σάντυ” του Δρουσιώτη, όπως γράφω και στην αρχή, έφερε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Τρόμαξε μεν τον κόσμο αλλά όχι σε σχέση με το περιεχόμενο του υποτιθέμενου σκανδάλου (ώστε να επιβραβεύσει αυτούς που το αποκάλυψαν) αλλά επειδή όλη αυτή η παραφιλολογία ότι όλοι είναι διεφθαρμένοι πλάθει μια εικόνα που κανένας δεν νιώθει έτοιμος να αντικρίσει (και η οποία φυσικά δεν είναι 100% αληθινή). Γι’ αυτό και στράφηκαν στον διάβολο που ξέρουν. Γι’ αυτό και το Volt παραμένει η πιο θλιβερή και άδικη απώλεια αυτών των βουλευτικών - είναι πολλά περισσότερα από “θόρυβος γύρω από ένα σκάνδαλο” στο οποίο υποβαθμίστηκε μετά τις αποκαλύψεις (άστοχη και μοιραία όπως αποδείχθηκε η κίνηση να το βγάλει ενάμιση μήνα πριν τις εκλογές) και γιατί η απουσία θα στοιχίσει πολύ στις προοδευτικές δυνάμεις εντός της Βουλής.
Το ξεκάθαρο -εκτιμώ- μήνυμα που έστειλε η κάλπη είναι ότι ο κόσμος δεν επιθυμεί σε καμιά περίπτωση την αναδόμηση, ισοπέδωση ή γελοιοποίηση του συστήματος (αυτό τον τρομάζει) αλλά τη βελτίωσή του εκ των έσω (προς όφελός του) μέσω κομμάτων και ανθρώπων που ξέρει ότι μπορούν καλύτερα.
Δεν λέω ότι είναι το σωστό, είναι όμως η πραγματικότητα
