Το επιχείρημά τους, το οποίο αναπτύσσουν σε προσχέδιο της μελέτης τους, επικεντρώνεται σε μια ιδέα που ονομάζουν «ευελιξία του υποστρώματος» (substrate flexibility). Αυτό σημαίνει ότι το γεγονός ότι οι άνθρωποι διαθέτουν συνείδηση, δεν προεξοφλεί ότι κάθε μορφή συνείδησης πρέπει να εγκλωβίζεται σε ένα «δοχείο» που μοιάζει, λειτουργεί ή αποτελείται από τα ίδια υλικά με εμάς. Σάρκα, αίμα, νευρώνες ή ακόμα και η ίδια η ζωή με βάση τον άνθρακα -τίποτα από αυτά μπορεί να μην έχει σημασία.
Η συνείδηση, θεωρούν, θα μπορούσε να αναδυθεί από εντελώς διαφορετικά υλικά στοιχεία, αρκεί το υποκείμενο σύστημα να διαθέτει την απαραίτητη πολυπλοκότητα για να τη γεννήσει. Οι εξωγήινοι του κινηματογράφου είναι συχνά ανθρωποειδείς. Μπορεί να είναι παράξενοι, τρομακτικοί και σίγουρα όχι άνθρωποι, αλλά η βασική τους δομή είναι μια παραλλαγή της δικής μας. Οι δύο φιλόσοφοι, όμως, υποστηρίζουν ότι η πραγματικότητα θα μπορούσε να γεννήσει κάτι πολύ πιο αλλόκοτο από την επιστημονική φαντασία.
Η Γη δεν είναι το «πατρόν» για τη ζωή στο σύμπαν
Η απόδειξη κρύβεται στην ίδια την κολοσσιαία κλίμακα του ορατού σύμπαντος, με τα περίπου ένα τρισεκατομμύριο γαλαξίες και τους αμέτρητους πλανήτες του, όπου σε κάποιους από αυτούς είναι μαθηματικά βέβαιο ότι έχει αναπτυχθεί συνειδητή ζωή. Αν έχει συμβεί αυτό, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυτή η ζωή να εξελίχθηκε κάτω από ριζικά διαφορετικές χημικές συνθήκες, γεγονός που καθιστά αδύνατη την πρόβλεψη για το πώς θα έμοιαζαν αυτά τα είδη, καθώς θα ακολουθούσαν ένα εντελώς διαφορετικό βιολογικό προσχέδιο.
Οι μελετητές μάλιστα επινόησαν και έναν απολαυστικό όρο, ο οποίος αναμφίβολα θα χρησιμοποιηθεί ως υποτιμητικός χαρακτηρισμός σε κάποιο μελλοντικό sci-fi μυθιστόρημα: «Γαιοκεντρισμός» (terrocentrism). Πρόκειται για την αυθαίρετη παραδοχή ότι η ζωή στη Γη αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το «πατρόν» για κάθε μορφή ζωής στο σύμπαν.
Η ανθρωπότητα έχει μια μακρά, «πλούσια» ιστορία στο να εμφανίζεται αλαζονική για τις γνώσεις της γύρω από το πώς λειτουργούν τα πάντα, για να δεχτεί αμέσως μετά ένα γερό μάθημα ταπείνωσης, όπως γράφει και το VICE. Υπήρξε μια εποχή που πιστεύαμε ότι ολόκληρο το σύμπαν κυριολεκτικά περιστρέφεται γύρω μας. Το να πιστεύουμε ότι η συνείδηση πρέπει να έρχεται σε ένα «πακέτο» που μοιάζει έστω και λίγο με εμάς δεν διαφέρει σε τίποτα: είναι μια εγωκεντρική ιδέα που απλώς περιμένει την κατάρριψή της.