Το Υπ. Εσωτερικών ξεκίνησε αθόρυβα από την 1η Ιουλίου να εκδίδει ταυτότητες χωρίς την άχρηστη αναγραφή των γονεϊκών ονομάτων που εκθέτει ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα σε άσχετα (και συνήθως επικριτικά, ειδικά όταν στη θέση κάποιου ονόματος υπάρχει παύλα) βλέμματα, πλήρως εναρμονισμένο με τις συστάσεις της Βουλής αλλά και της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού (περισσότερα για το θέμα εδώ). Όταν εκφράστηκαν οι πρώτες αντιδράσεις -τόσο από απλούς πολίτες όσο και οργανωμένα από τους θεματοφύλακες του συντηρητισμού ΕΛΑΜ, ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ, το Υπουργείο υπεραμύνθηκε της απόφασης με λογικά και σωστά επιχειρήματα, μόνο και μόνο για να υποκύψει... πριν αλέκτωρ λαλήσει και προβεί σε μια από τις θεαματικότερες κωλοτούμπες στην πρόσφατη μνήμη. Όχι μόνο θα συνεχιστεί η (άχρηστη) αναγραφή των ονομάτων αλλά το Υπουργείο αναλαμβάνει μάλιστα να αλλάξει εντελώς δωρεάν και όσες ταυτότητες πρόλαβαν να εκδοθούν χωρίς αυτά. Τελευταία φορά που δημόσια υπηρεσία κινήθηκε με ταχύτητα αιλουροειδούς για κάποια υπόθεση ήταν οι... 101 κατηγορίες που απαγγέλθηκαν στον Μακάριο Δρουσιώτη.
Μη γελιέστε, για να ανακρούσει πρύμναν και μάλιστα τόσο ανερυθρίαστα και εξόφθαλμα ένας Υπουργός της τάξεως του Κωνσταντίνου Ιωάννου, που θεωρείται και ένα από τα ελάχιστα assets που διαθέτει η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, η εντολή ήρθε κατευθείαν από το Προεδρικό και υποψιάζομαι ότι θα ήταν κάπου στη γειτονιά του «έλεος ρε συ Κωνσταντίνε που θα χάσω την επανεκλογή επειδή μερικά αγνώστου πατρός δεν θέλουν παύλα στη θέση του πατέρα - επανέφερε τώρα τους γονείς αλλιώς θα παραδώσεις εσύ την υπουργική σου ταυτότητα».
(Ξέρω ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, υπουργική ταυτότητα, αλλά δεν ακούγεται πολύ κουλ ως απειλή;)
Δυστυχώς, όπως είπα στην αρχή (και έγραψα αναρίθμητες φορές πριν και μετά τις βουλευτικές) αυτή θα είναι η πραγματικότητά μας από τότε που η ακροδεξιά ρητορική κανονικοποιήθηκε στις συνειδήσεις αρχικά από τη δεύτερη κυβέρνηση Αναστασιάδη και εσχάτως από τον ασπόνδυλο ΔΗΣΥ που τρέχει πίσω από το ΕΛ@Μ και τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη που το χρησιμοποιεί ως όχημα για την επανεκλογή του - αμφότεροι το έφτασαν στο 10% και του έδωσαν το ΟΚ να ρυθμίζει το πολιτικό σκηνικό και κατ’ επέκταση τις ζωές μας. Μια χούφτα γραφικοί ακραίοι χωρίς γνώσεις, υπόβαθρο, όραμα ή πολιτική ωριμότητα, παρά μόνο οδηγούμενοι από ταπεινά ένστικτα και παρωχημένες «παραδόσεις» και κεκτημένα, διαμορφώνουν την ατζέντα μόνο με τη δύναμη των κραυγών, του θορύβου, του εκφοβισμού και της ψήφου. Δεν είναι καν πλειοψηφία ή τόσοι πολλοί ώστε να αποτελούν πραγματική απειλή και δεν χρειάζεται εδώ που τα λέμε - αρκεί που είναι τόσο χέστης ο ΔΗΣΥ και τόσο φιλόδοξος και ταυτόχρονα ευθυνόφοβος ο Νίκος Χριστοδουλίδης ώστε να πιστεύει ότι τους έχει ανάγκη. Εκεί καταντήσαμε.
Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας σ’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο είναι ότι δεν έχουμε ηγέτες που ηγούνται αλλά διεκπεραιωτές της εξουσίας που απλά ακολουθούν τη μάζα - πόσο μάλλον ο πάντα διορισμένος δημόσιος υπάλληλος και συνταξιούχος από τα 45 του που κατοικεί σήμερα στον Λόφο. Όσο η δίψα για εξουσία, είτε του Προέδρου είτε του ΔΗΣΥ που απλά περιμένει τη σειρά του, μεγαλώνει τόσο η πολιτική θα αμβλύνεται για να καταστεί αόριστη, ανώδυνη και crowd-pleasing μέχρι τις επόμενες εκλογές. Ένας φαύλος κύκλος με μεγαλύτερο θύμα την άσκηση τολμηρής, υπεύθυνης, ρηξικέλευθης πολιτικής που θα ανοίγει νέους δρόμους, θα προστατεύει μειοψηφίες και θα εκσυγχρονίζει πραγματικά τον τόπο χωρίς να λογαριάζει το όποιο κόστος.
Με λίγα λόγια μια πολιτική που ΔΕΝ πρόκειται να βιώσουμε τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον.
