Επτά χρόνια ο παιδοβιαστής, ισόβια το θύμα

Ένας «καθώς πρέπει» οικογενειάρχης κακοποιούσε σεξουαλικά το 10χρονο κοριτσάκι της δυσλειτουργικής οικογένειας που έμενε στο υπόγειό του - και το οποίο τον εμπιστευόταν τυφλά όταν οι γονείς του έλειπαν. Το Κακουργιοδικείο τού έριξε μόλις 7 χρόνια για συμμετοχή σε σεξουαλική πράξη και 4 για επίδειξη γεννητικών οργάνων. Ο Γενικός Εισαγγελέας άσκησε έφεση χαρακτηρίζοντας τις ποινές «έκδηλα ανεπαρκείς», για να έρθει το Εφετείο να πει πρακτικά «ναι, η απόφαση κινείται στο όριο της επιείκειας, αλλά δεν βαριέσαι, από εμάς είναι ναι» και να την επικυρώσει. Κι αυτό το ονομάζουν «δικαιοσύνη» που πρέπει να σεβαστούμε, γιατί οι τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις είναι λαξευμένες στην πέτρα. Θέσφατα, ιερές αγελάδες που έτσι και τις αμφισβητήσεις θεωρείσαι άσχετος, λαϊκιστής και οπαδός του χάους. 

Το πρόβλημα στη συγκεκριμένη υπόθεση έγκειται καθαρά στην εφαρμογή της νομοθεσίας και όχι στον ίδιο τον νόμο. Ο Περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης Παιδιού Νόμος (91(I)/2014) δεν αστειεύεται: το άρθρο 6(1) προβλέπει ως ανώτατη ποινή για συμμετοχή σε σεξουαλική πράξη με παιδί κάτω των 13 ετών τη διά βίου φυλάκιση. Παράλληλα, το άρθρο 6(2) για την πρόκληση παιδιού να γίνει μάρτυρας σεξουαλικών πράξεων προβλέπει ποινή φυλάκισης έως 10 έτη. Ο νόμος δίνει τα εργαλεία, λοιπόν. Η απουσία υποχρεωτικών, αυστηρών ελάχιστων ποινών αφήνει όμως ένα επικίνδυνο παραθυράκι, επιτρέποντας στο κάθε Κακουργιοδικείο να εξαντλεί την εφευρετικότητά του στο να ανακαλύπτει «ελαφρυντικά», μετατρέποντας τα ισόβια σε ένα ανώδυνο 7αράκι και τη δεκαετία σε μόλις τέσσερα χρόνια.

Αλήθεια, τι διάολο μπορεί να λογιστεί ως «ελαφρυντικό» όταν μιλάμε για σεξουαλική κακοποίηση ενός παιδιού δέκα ετών; Το λευκό ποινικό μητρώο; Προφανώς οι περισσότεροι παιδόφιλοι δρουν στο σκοτάδι μέχρι να πιαστούν. Κάποια ασθένεια; Το ότι είναι «άρρωστος» δεν επιδέχεται αμφιβολία, απλώς όχι με την έννοια που θα δικαιολογούσε κάποιο ελαφρυντικό (καμία ασθένεια, προχωρημένη ηλικία ή οικονομική κατάσταση δεν δικαιολογούν τον βιασμό ενός παιδιού). Η «ειλικρινής μεταμέλεια»; Αυτό κι αν είναι ανέκδοτο! Το ότι ο δράστης ήταν «καλός οικογενειάρχης»; Εδώ ακριβώς κρύβεται ο τεράστιος, ταξικός ελέφαντας στο δωμάτιο της κυπριακής Δικαιοσύνης. Το παιδί ζούσε σε ένα υπόγειο. Με πατέρα αλκοολικό και βίαιο, και μητέρα με βαριά ψυχολογικά προβλήματα. Ήταν ένα παιδί παραμελημένο, «αόρατο», που δεν πήγαινε καν σχολείο και στερούνταν βασικής συναισθηματικής ωριμότητας. Ο δράστης, από την άλλη, διέμενε στον πάνω όροφο. Είχε σύζυγο, γιο, δουλειά - το τέλειο προφίλ του «νορμάλ» γείτονα. Μήπως, έστω και υποσυνείδητα, το σύστημα ένιωσε μεγαλύτερη ενσυναίσθηση για τον «καθώς πρέπει» κύριο, παρά για το ήδη κατεστραμμένο παιδί του υπογείου; Μήπως έκριναν ότι το μέλλον του θύτη -και της «φυσιολογικής» οικογένειάς του- είναι πολυτιμότερο από την κατεστραμμένη ψυχή ενός ήδη «προβληματικού» θύματος;

Ο Γενικός Εισαγγελέας -σε μια από τις σπάνιες φορές που η στήλη θα του πιστώσει εξαιρετικά αντανακλαστικά- προσέβαλε τις εξοργιστικά χαμηλές ποινές στο Εφετείο ως «έκδηλα ανεπαρκείς», υποστηρίζοντας ότι δεν αποδόθηκε η δέουσα βαρύτητα στη σοβαρότητα των αδικημάτων, στις συνθήκες διάπραξής τους, στους επιβαρυντικούς παράγοντες και στην ανάγκη αποτροπής. Επεσήμανε, ορθότατα, τη δευτερογενή θυματοποίηση του παιδιού, που αναγκάστηκε να ξαναζήσει τον εφιάλτη του περνώντας από τη βάναυση διαδικασία της αντεξέτασης, ενώ έψεξε το γεγονός ότι το δικαστήριο έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στα ελαφρυντικά και στις προσωπικές περιστάσεις του καταδικασθέντος (που και πάλι, δεν μας εξήγησαν τι διάολο δικαιολογεί τον βιασμό ενός ανυπεράσπιστου παιδιού;;;).

Το Εφετείο παραδέχτηκε ρητά ότι η ποινή ήταν «ιδιαιτέρως επιεικής» και βρισκόταν «στο όριο του επιτρεπτού», παρ’ όλα αυτά όμως επικύρωσε(!) την απόφαση για τις ποινές-χάδια στον παιδοβιαστή, ώστε σε λίγα χρόνια να κυκλοφορεί ξανά ελεύθερος. 

Αν κλέψεις το ταμείο του εργοδότη σου (Άρθρο 268), η ανώτατη ποινή είναι 7 χρόνια - ακριβώς, δηλαδή, όσα έφαγε στην πράξη ο συγκεκριμένος για τη σεξουαλική κακοποίηση του 10χρονου κοριτσιού. Αν διαρρήξεις ένα σπίτι για να κλέψεις μια τηλεόραση και μερικά χρυσαφικά, φλερτάρεις με 14 χρόνια πίσω απ’ τα κάγκελα. Στην Κύπρο, αν καταστρέψεις άψυχα πράγματα (φθορά ξένης περιουσίας), κλέψεις ή εξαπατήσεις κόσμο, το σύστημα θα πέσει πάνω σου να σε συνθλίψει. Αν όμως καταστρέψεις για πάντα ένα παιδί, η Δικαιοσύνη θα ψάξει να βρει πόσο «μετανιωμένος» είσαι για να σου αναγνωρίσει ελαφρυντικά.

Σε ποιο γαμημένο σύμπαν αυτό θεωρείται δικαιοσύνη;