«Φύγε από δω, είναι η γυναίκα μου»

Αμέσως μετά στρέφει το όπλο στον εαυτό του και αυτοκτονεί, επιλέγοντας, όπως συμβαίνει συχνά με τους δράστες γυναικοκτονιών, την εύκολη διέξοδο από το βάρος των επιπτώσεων. Αποτέλεσμα: ένας νεκρός δράστης. Μια γυναίκα να χαροπαλεύει στο νοσοκομείο. Τέσσερα παιδιά μετέωρα, χωρίς γονείς, τον κόσμο τους αναποδογυρισμένο και ένα μέλλον γεμάτο ψυχοθεραπείες και εφιάλτες. Και μια ολόκληρη κοινωνία που μονίμως αιθεροβατεί γιατί πώς αλλιώς εξηγείται κάθε τρεις και λίγο να πέφτει από τα σύννεφα;  

“Φύγε από δω, είναι η γυναίκα μου”. Άθελά του ο αυτόχειρας συμπύκνωσε σε μία φράση όλα όσα πάνε λάθος με τη γαμημένη νοοτροπία που μαστίζει άντρες οριζόντια χωρίς να κάνει διακρίσεις ηλικίας, καταγωγής, χρώματος, θρησκεύματος, οικονομικής κατάστασης ή μόρφωσης. Που πιστεύουν πως η σύζυγος/κόρη/αδελφή είναι κτήμα τους και οι ίδιοι αυτόκλητοι προστάτες της τιμής, της υπόληψης και της παρθενιάς τους. Ένα “κτήμα” που πρέπει να τους υπακούει, να τους σέβεται, να τους φροντίζει, να μην τους ντροπιάζει στην κοινωνία. Κι αν παραβούν αυτούς τους κανόνες που λάξεψε στην πέτρα ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, ο άντρας ο βαρύς κι ασήκωτος έχει κάθε δικαίωμα να βάλει τη γυνή στη θέση της. Να σηκώσει το χέρι, όσο κι αν δεν τον αφήνει πια η “φασιστική woke κουλτούρα” ή ακόμα και το όπλο προκειμένου να αποκατασταθεί η “χαμένη του τιμή”. Έτσι καθαρίζουν οι άντρες, σωστά; “Πες του ότι είμαι ο άντρας σου κι ότι δεν θα σε πειράξω” συνέχισε ο δράστης απευθυνόμενος στην κατατρομαγμένη γυναίκα που κρατούσε απ’ τον λαιμό και η οποία με νοήματα ζητούσε από τον περαστικό άνδρα να τη βοηθήσει. Τα νεκροταφεία βλέπετε είναι γεμάτα με γυναίκες που πίστεψαν πως οι σύντροφοί τους δεν θα τις πειράξουν γιατί τις αγαπούν, τις νοιάζονται και τις προσέχουν. 

Νομίζετε πως ο Ελληνοκύπριος αστυνομικός έχει καμία διαφορά από τον Σύρο που μαχαίρωσε σύζυγο και πεθερά πριν από μερικές μέρες (και ακόμα αναζητείται); Τα ίδια ακριβώς αναχρονιστικά, μισογύνικα μυαλά κουβαλάνε. Με τη διαφορά ότι στην περίπτωση της σημερινής απόπειρας ο ακροδεξιός βόθρος δεν ζητάει την απέλαση όλων των μεσήλικων Ελληνοκυπρίων με νοοτροπία σατράπη και τεχνική χασάπη. Δεν πουλάει βλέπετε αυτό το αφήγημα, δεν μεταφράζεται σε 10% στις βουλευτικές. Φανταστείτε έστω για μια στιγμή ο δράστης της Λεμεσού να μην ήταν ο “δικός μας” ένστολος Κύπριος, αλλά κάποιος μετανάστης. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η Λεμεσός θα καιγόταν συθέμελα. Η εγχώρια ακροδεξιά θα ούρλιαζε απαιτώντας την άμεση απέλαση όλων των ξένων, τα σόσιαλ θα έσταζαν καθαρό ρατσιστικό δηλητήριο και οι παραδοσιακοί "αγανακτισμένοι πολίτες" με τις κουκούλες και τα ρόπαλα θα οργάνωναν πογκρόμ, δήθεν για την ασφάλεια των γυναικών μας από τους "βάρβαρους εισβολείς", καίγοντας σπίτια και καταστήματα μεταναστών και σπάζοντας στο ξύλο όποιον σκουρόχρωμο έβρισκαν μπροστά τους (ανάμεσά τους βέβαια και πολλούς μελαμψούς Κυπραίους - δεν είναι και τα πιο ακονισμένα εργαλεία στην αποθήκη). Το έχουν ξανακάνει άλλωστε με την ανοχή -και ενθάρρυνση- της Αστυνομίας. Όταν όμως ο δράστης είναι Κύπριος, χριστιανός ορθόδοξος, ίσως οικογενειάρχης ή, ακόμα χειρότερα, οπλισμένος εκπρόσωπος του νόμου, ξαφνικά η ακροδεξιά παθαίνει μούγκα στη στρούγκα.  Το έγκλημα βαφτίζεται με συνοπτικές διαδικασίες "οικογενειακή τραγωδία", "έγκλημα πάθους" ή "κακιά στιγμή". Οι γνωστοί ξεπλένηδες της εγχώριας manosphere, εκείνα τα αξιοθρήνητα ινσελάκια που μισούν τις γυναίκες περισσότερο κι από την ίδια τους τη μίζερη ζωή, βρίσκουν την ευκαιρία να ξεσαλώσουν στα σχόλια των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων. Μετρήστε ξερατά: "τι του έκανε άραγε και τον έφτασε στα όριά του;", "τον κατέστρεψε ψυχολογικά", "πήγε να του φάει τα λεφτά", "δεν ξέρουμε και τις δύο πλευρές", "έχει κι ο θύτης τα δίκια του".  Πόσο αρρωστημένος και προβληματικός είναι αυτός που η πρώτη του ενστικτώδης αντίδραση σε ένα τέτοιο συμβάν είναι η ενοχοποίηση του θύματος και το ξέπλυμα του δράστη, επικαλούμενος δήθεν την “άλλη όψη” ή την κατάθεση της αποψάρας του που κανείς δεν ζήτησε και κανέναν δεν ενδιαφέρει - πέρα ίσως από την Αστυνομία που έπρεπε να κάνει μια επίσκεψη σ’ αυτούς τους κουραδόμαγκες απλά και μόνο για να τους δει να κατουριούνται πάνω τους. 

Στην Κύπρο από το 2014 μέχρι το 2025 δολοφονήθηκαν άγρια 43 γυναίκες σε έναν πληθυσμό που δεν ξεπερνά το εκατομμύριο. Μιλάμε για γυναίκες που δολοφονήθηκαν μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, στους δρόμους, συχνά μπροστά στα έντρομα μάτια των παιδιών τους. Ο ΣΠΑΒΟ (Σύνδεσμος για την Πρόληψη και Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια) καλείται να διαχειριστεί ετησίως σταθερά πάνω από 3.000 κλήσεις, απεγνωσμένες εκκλήσεις για βοήθεια και καταγγελίες για ξυλοδαρμούς και ψυχολογική τρομοκρατία. Μόνο πέρσι η Εθνική Γραμμή Βοήθειας 1440 κατέγραψε 5.728 κλήσεις, ενώ την τριετία (2023 -2025) καταγράφηκαν από την Αστυνομία 2.783 αδικήματα βίας κατά γυναικών. Ο κρατικός μηχανισμός στις περισσότερες περιπτώσεις συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη βία ως ένα αυστηρά ιδιωτικό, ενδοοικογενειακό ζήτημα, στέλνοντας περιπολικά που φτάνουν συνήθως για να μαζέψουν ένα πτώμα και όχι για να αποτρέψουν το κακό.

Πού βρίσκεται άραγε η πραγματική ρίζα αυτού του κακού; Σίγουρα όχι σε κάποιο ελαττωματικό DNA, αλλά μέσα στα παιδικά υπνοδωμάτια, στις σχολικές αυλές και στα οικογενειακά τραπέζια. Μεγαλώνουμε γενιές αγοριών που μαθαίνουν από κούνια πως το "όχι" μιας γυναίκας είναι απλά ένα συγκαλυμμένο "ναι" που χρειάζεται λίγη περισσότερη επιμονή ή βία - κι αυτή η εμμονική συμπεριφορά βαφτίζεται “ρομαντισμός” ή “γνήσιος ανδρισμός”. Νεαροί άντρες γαλουχούνται με τη θεωρία της απόρριψης ως θανάσιμη προσβολή της φαντασιακής τους τιμής και ταυτίζουν την έννοια του ανδρισμού με την τυφλή κυριαρχία. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, που θα έπρεπε από το νηπιαγωγείο να διδάσκει τη συναίνεση, τον απόλυτο σεβασμό των προσωπικών ορίων και τη συναισθηματική νοημοσύνη, παραμένει τραγικά κολλημένο σε αναχρονιστικά στερεότυπα που μυρίζουν ναφθαλίνη (να’ ναι καλά η μεσαιωνική Εκκλησία, η ακροδεξιά και η άτολμη κυβέρνηση που έχουν περιορίσει σημαντικά ή υποβαθμίσει τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία). Την ίδια ώρα, η ποπ κουλτούρα, η σύγχρονη τραπ μουσική και οι αμέτρητοι διαδικτυακοί "γκουρού" της τοξικής αρρενωπότητας εκπαιδεύουν ελεύθερα μια ολόκληρη γενιά να βλέπει τις γυναίκες, στην καλύτερη περίπτωση ως τρόπαια επιβεβαίωσης, και στη χειρότερη ως αναλώσιμα, υποτελή αντικείμενα.

Κι όσο θα επιμένουμε να κρύβουμε την πραγματικότητα κάτω απ’ το χαλάκι της βολικής γενίκευσης (το “όλες ανθρωποκτονίες θεωρούνται” είναι το “All Lives Matter” των μισογύνηδων) και της απέλπιδας προσπάθειας διατήρησης του απαρχαιωμένου, καταπιεστικού στάτους κβο (βαφτίζοντας “woke” οποιαδήποτε συζήτηση για έμφυλη βία) τόσο αυτή θα γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνη.