Δολοφονήστε τον χαρακτήρα του Μακάριου*

Εκτός φυσικά κι αν πρόκειται για υπόθεση που πλήττει όχι το δημόσιο συμφέρον αλλά το συμφέρον του δημοσίου (δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα) ήτοι των θεσμών που κάποιοι κόπιασαν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια να ρίξουν στον πάτο της απαξίωσης. Τότε το σύστημα ανακαλύπτει τα energy drinks που του δίνουν φτερά. Μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα από την παραλαβή του αστυνομικού φακέλου της σκατοθύελλας «Σάντη» –ρεκόρ που θα ζήλευε και ο Γιουσέιν Μπολτ- η Νομική Υπηρεσία όχι μόνο τον μελέτησε , αλλά πρόλαβε να ράψει ένα εντυπωσιακό κοστούμι 101 κατηγοριών, στέλνοντας τον Μακάριο Δρουσιώτη απευθείας στο Κακουργιοδικείο. Το τσιτά το γρηγορότερο ζώο της ξηράς; Αμ δε, τρώει τη σκόνη της Νομικής Υπηρεσίας σε υποθέσεις που τικάρουν όλα τα σωστά κουτάκια: Είναι υψηλού προφίλ. Τσεκ. Είναι ευκολάκια. Τσεκ. Αφορούν εχθρούς του κράτους και του συστήματος. Τσεκ. Στέλνουν τα σωστά μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις για παραδειγματισμό και συμμόρφωση. Καρα-φάκινγκ-τσέκ. 

Το επιλεκτικό Need for Speed του κράτους βγάζει μάτι, αν κάτσουμε να απαριθμήσουμε όλες εκείνες τις υποθέσεις –high profile μεν, αλλά που δεν τίκαραν τα υπόλοιπα κουτάκια– οι οποίες έλιωσαν στα συρτάρια της ΝΥ μόνο και μόνο για να καταλήξουν στα αζήτητα, να κολλήσουν ή να πέσουν στο δικαστήριο (με τον κόσμο να έχει κουραστεί ή να τις έχει ξεχάσει ώστε να ασχοληθεί και να αντιδράσει). Το ζητούμενο πλέον δεν είναι αν ο Δρουσιώτης έκανε λάθος χειρισμούς στην περιβόητη υπόθεση «Σάντη»,  αυτό θα το κρίνει η έδρα, αλλά ο πέρα για πέρα προβλέψιμος υπερβάλλων ζήλος του ΓΕ να του ρίξει κατακέφαλα ολόκληρο τον τόμο του Ποινικού Κώδικα, εργαλειοποιώντας ένα στραβοπάτημα για να πετύχει τον απόλυτο, θεσμικό αντιπερισπασμό. Ο Γενικός Εισαγγελέας που αυτοεξαιρέθηκε (γελάνε και τα μπάζα) από την υπόθεση «Κράτος Μαφία» στην οποία βασικός μάρτυρας κατηγορίας εναντίον του ανθρώπου που τον διόρισε και στενού του φίλου, τέως Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, είναι ο... Μακάριος Δρουσιώτης. 

Ναι ρε σεις, καμία σύγκρουση συμφέροντος. 

Για να μην είμαστε και εντελώς άδικοι, βέβαια, με τη Νομική Υπηρεσία, υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις που δείχνει αμεσότητα και αμείλικτη σκληρότητα. Όπως, ας πούμε, τα φοβερά αντανακλαστικά στην ποινική δίωξη εκείνου του τραγικού Άγγλου τουρίστα στην Πάφο, που σε μια μοιραία στιγμή αμέλειας το παιδί του έπεσε από το παράθυρο του ξενοδοχείου και σκοτώθηκε. Εκεί το σύστημα λειτούργησε άψογα και εξάντλησε την αυστηρότητά του, αν υπήρχε εκτελεστικό απόσπασμα θα τον έστελναν χωρίς να πεταρίσει βλέφαρο. Όλοι μισούν έναν ανεύθυνο πατέρα, σωστά; Βέβαια, μιλάμε για την ίδια ακριβώς Νομική Υπηρεσία, με τη σύμφωνη γνώμη της οποίας δόθηκε προεδρική χάρη σε έναν καταδικασμένο ΒΙΑΣΤΗ που αποπειράθηκε επίσης να δολοφονήσει ΠΕΝΤΕ ανθρώπους, μόνο και μόνο για να προσθέσουν ακόμα μία ισόβια καταδίκη σε κάποιον που εκτίει ήδη... πέντε. Βλέπετε, άλλο πράγμα η γνήσια μαφία, εκεί είμαστε ελαστικοί και μοιράζουμε χάρες σαν εκπτωτικά κουπόνια έξω απ’ το Senior Frog’s, και άλλο να αποκαλύπτεις το Κράτος Μαφία. Εκεί ο πέλεκυς της δικαιοσύνης πέφτει βαρύς. 

Και για να προλάβω τους θεσμικούς απολογητές, τους υποστηρικτές της τυφλής εμπιστοσύνης και της... νουσιμότητας που ήδη ακονίζουν τα πληκτρολόγιά τους για να παίξουν τον δικηγόρο του... συστήματος με το γνωστό, βολικό επιχείρημα: «Καλά, επειδή η δικαιοσύνη μπάζει από παντού, να απαλλαγεί ο Δρουσιώτης αν όντως διέπραξε αδικήματα;». Προφανώς και όχι. Ο συμψηφισμός δεν συνιστά απονομή δικαιοσύνης και κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν υποστηρίζει ότι η ατιμωρησία των εννέα νομιμοποιεί την ασυλία του δέκατου. Κανείς απολύτως δεν πρέπει να είναι υπεράνω του νόμου, όμως όταν βλέπεις αυτόν τον ίδιο νόμο να παθαίνει επιλεκτική παράλυση και να μην εφαρμόζεται σχεδόν πουθενά και ποτέ όταν στο κάδρο μπαίνουν συγκεκριμένα δημόσια πρόσωπα, πολιτικοί, αξιωματούχοι, αστυνομικοί, ρασοφόροι, τραπεζίτες, επιχειρηματίες και μέλη του υποκόσμου, αλλά αντίθετα δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο και σπάει τα χρονόμετρα σε υπόθεση εναντίον ενός δημοσιογράφου και συγγραφέα του «Κράτους Μαφία» ε, συγγνώμη κιόλας που τους εμπιστευόμαστε όσο κι ένα μήνυμα σε κακά ελληνικά που ζητάει το PIN μας. 

Όταν η δικαιοσύνη εξαντλείται με τέτοιο χειρουργικό μένος αποκλειστικά σε όσους ενοχλούν την εξουσία, θυμίζει λιγότερο δικαιοσύνη και περισσότερο έναν έμπιστο κάπο έτοιμο να βγάλει από τη μέση όσους ενοχλούν το αφεντικό. Και αυτό ακριβώς το επιλεκτικό ξύπνημα των θεσμών είναι που όχι απλώς επιτρέπει, αλλά επιβάλλει στον κάθε πολίτη να εκφράζει εύλογες απορίες για τα πραγματικά τους κίνητρα.

* Παράφραση του τίτλου του καλτ φιλμ «Δολοφονήστε τον Μακάριο» (1975) των Κώστα Δημητρίου & Παύλου Φιλίππου, μία από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου ιστορικό πρόσωπο (ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος) υποδύεται τον εαυτό του σε ταινία μυθοπλασίας