Ο ουρανός πάνω από την Αλεξανδρούπολη μπορεί να καθάρισε όμως το ζόφος που απλώθηκε από την καταστροφική πυρκαγιά των τελευταίων ημερών, η μεγαλύτερη σε ευρωπαϊκό έδαφος την τελευταία 20ετία, θα μείνει για καιρό.
Καμία καταστροφή, καμία τραγωδία, κανένας πόνος, καμία θλίψη και οδύνη δεν πρόκειται να μαλακώσει τις καρδιές κάποιων που θεωρητικά τουλάχιστον ανήκουν στο ανθρώπινο είδος.
Φύγαμε από την Αλεξανδρούπολη τη μέρα που ξέσπασε η κόλαση. Ο ορίζοντας, καθώς το αεροπλάνο άφηνε την πόλη στο έδαφος, ήταν ακόμα καθαρός - το ολέθριο μανιτάρι καπνού που τον στοιχειώνει εδώ και τέσσερις μέρες δεν είχε ακόμα εμφανιστεί.
Οι ακραιφνείς υπερπατριώτες του νησιού μπορούν να χαλαρώσουν τώρα. Ο “εχθρός” νικήθηκε. Υποχώρησε στο λημέρι του πίσω από το οδόφραγμα από όπου απείλησε να έρθει να διχάσει, να λεηλατήσει, να καταστρέψει και το χειρότερο: να μιλήσει για ειρήνη και επανένωση.
Τον περασμένο Οκτώβριο η εκπομπή της Ελίτας Μιχαηλίδου “Ντοκουμέντο” με καλεσμένο τον Κοσμήτορα της Σχολής Οικονομικών Επιστημών και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Κύπρου, καθηγητή Στρατηγικής Διοίκησης κ. Χαρίδημο Κ. Τσούκα σε μια συζήτηση για τη σκοτεινή πλευρά της προεδρίας Μακαρίου, μαγνητοσκοπήθηκε αλλά δεν μεταδόθηκε ποτέ στον αέρα.
Ελεύθερος. Πως μπορεί μια τόσο όμορφη και ευχάριστη έννοια να κρύβει μέσα της τόση δυστυχία;
Μία από τις μεγαλύτερες επιπτώσεις της πανδημίας για την οποία δεν μας προειδοποίησε ποτέ η επιστήμη είναι το σύνδρομο του Long Covidiot που βασικά αφορά την πεισματική παραμονή της ανθρώπινης ηλιθιότητας που καλλιέργησε για δύο χρόνια η πανδημία για πολύ καιρό μετά το τέλος της.
Σκατόψυχοι ψέκες που βρίζουν χυδαία και απειλούν για πράγματα που αδυνατούν να κατανοήσουν. Φανατισμένοι χριστιανοταλιμπάν που δοξάζουν έναν Θεό που σώζει εικόνες και εκκλησάκια αλλά αφήνει ανθρώπους να καούν ζωντανοί. Φασιστόμουτρα γεμάτα μίσος και περιφρόνηση για οποιονδήποτε δεν ταιριάζει στα κουτάκια τους. Ένα ανίκανο, ανάλγητο και ανεπαρκές κράτος που αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες του. Κι εκεί που ετοιμάζεσαι να παραδοθείς και να απoλέσεις για πάντα την πίστη σου στους ανθρώπους έρχεται μια είδηση που σου τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια.
«Πρέπει να μας βοηθήσουν να σπουδάζουμε, να βρίσκουμε μια δουλειά, να έχουμε μια απασχόληση. Σε ένα χρόνο θα τελειώσω το σχολείο και δεν ξέρω τι θα κάνω, ποια θα είναι η πορεία και εξέλιξη μου. Βλέπετε, άνθρωποι όπως εμένα, όταν τελειώσουμε το σχολείο δεν θα δικαιούμαστε συνοδό. Βοήθεια από κανέναν. Μας θεωρούν κατώτερους κι αυτό που λέω είναι η αλήθεια. Ακόμα και το επίδομα που μας δίνουν σιγά σιγά μας το κόβουν. Μας οδηγούν στην απομόνωση κι αυτό είναι άδικο και απαράδεκτο».
Καμιά φορά αναρωτιέσαι αν πραγματικά είναι τόσο άσχετοι όσο δείχνουν ή εάν το κάνουν επίτηδες για κάποιους δικούς τους, άγνωστους σε μας, λόγους. Πλέον με κάποιες καταστάσεις στο νησί δεν έχεις άλλη επιλογή από το να σηκώσεις τα χέρια ψηλά, να αποδεχτείς την κατάσταση ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις.
Επειδή σήμερα λέγονται και γράφονται σεντόνια, είπα να περιοριστώ σε 20 σύντομες σκέψεις για τη μελανότερη από τις μαύρες επετείους του Ιούλη
Το πραξικόπημα κατάντησε όπως τα προκαταρκτικά στο σεξ: στη θεωρία όλοι το γουστάρουν αλλά οι πλείστοι το προσπερνούν για να προχωρήσουν στην πολυπόθητη εισβολή/διείσδυση.
TRENDING NOW
16ºc
17ºc
