Ο Καράκας της υπόθεσης

Την περασμένη Δευτέρα το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης (θυγατρική του ΑΚΕΛ που κατά ένα περίεργο τρόπο εναντιώνεται μόνο σε συρράξεις που ξεκινούν ή εμπλέκονται ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ισραήλ) διαμαρτυρήθηκε έξω από την αμερικανική πρεσβεία στη Λευκωσία για την εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του δικτάτορα Μαδούρο. Είχε καιρό είναι η αλήθεια να βρεθεί το ΑΚΕΛ έξω από το παλιό του στέκι, την αμερικανική πρεσβεία, κυρίως εξαιτίας της λυκοφιλίας Τραμπ - Πούτιν και του δόγματος «ο Τραμπ δεν ξεκινά πολέμους» που του παρείχαν αυτή την άτυπη ασυλία. Η απαγωγή Μαδούρο τερμάτισε αυτή την ομολογουμένως ανίερη (και λίγο creepy αν με ρωτάτε) συμμαχία και πρέπει να προκάλεσε απερίγραπτη ευφορία στα (λιγοστά) μέλη του Συμβουλίου που έβγαλαν από τη ναφθαλίνη τα αντιαμερικανικά και αντι-ιμπεριαλιστικά πλακάτ (είναι τα ίδια από τα ‘70s) που έτρωγαν σκόνη καθώς τελευταία είχαν παραγκωνιστεί από keffiyeh, καρπούζια και άλλα Free Palestine αξεσουάρ. Επιτέλους, σου λέει, μια γνήσια, ορθόδοξη, επέμβαση μιας υπερδύναμης σε μια κυρίαρχη χώρα με γελοίο πρόσχημα και πραγματικό στόχο τον ορυκτό της πλούτο. Εεε συγνώμη, μια γνήσια, ορθόδοξη, αμερικανική επέμβαση, γιατί μια άλλη με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά που μαίνεται εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια (τα κλείνει στις 24 Φεβρουαρίου) δεν συγκίνησε το Παγκύπριο Συμβούλιο «Ειρήνης» που εδώ και τέσσερα χρόνια δεν βρήκε ακόμα τον δρόμο για τη ρωσική πρεσβεία της Λευκωσίας ώστε να διαμαρτυρηθεί, ξέρετε, για τον πόλεμο. Πράγμα αρκετά περίεργο αν σκεφτείτε πως η ρωσική πρεσβεία βρίσκεται ακριβώς απέναντι από κει όπου διαμαρτύρονταν προχθές. Σκέτη μαγεία η ιδεοληψία, έτσι; Εξαφανίζει ολόκληρα κτήρια μπροστά στα μάτια σου όπως ο David Copperfield το Άγαλμα της Ελευθερίας το 1983!

Όμως φυσικά και δεν είναι οι πέντε γραφικοί ακροαριστεροί της Κύπρου το πρόβλημα, αν και χρεώνεται τις αγκυλώσεις τους το ΑΚΕΛ που αδυνατεί να προσελκύσει προοδευτικούς, φιλελεύθερους, υγιώς σκεπτόμενους πολίτες που δεν ταυτίζονται με τον Πούτιν, τη Χαμάς, τον «σύντροφο» Μαδούρο ή τους Αγιατολλάδες του Ιράν. Ούτε φυσικά οι αντίστοιχοι δεξιοί που εστιάζουν στις «σοσιαλιστικές» καταβολές του Βενεζουελάνου δικτάτορα, πανηγυρίζουν για τη σύλληψη και επικροτούν/ξεπλένουν τον πορτοκαλί παγκόσμιο μπάτσο. Είναι το ίδιο γραφικοί, εμμονικοί και ανιστόρητοι.

Το πρόβλημα είναι φυσικά η μεγαλύτερη εικόνα που ζωγραφίζεται με τα πλέον μελανά, ζοφά χρώματα. Ο Τραμπ άπλά αντέγραψε μια σελίδα απ’ το βιβλίο του Πούτιν, του δικτάτορα που θαυμάζει και ο οποίος συνέβαλε στο να ανέλθει δύο φορές στην εξουσία: εισβάλλω σε μια κυρίαρχη χώρα με κάποιο γελοίο πρόσχημα (εδώ ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών”), αντικαθιστώ την ηγεσία με κάποια της αρεσκείας μου και στη συνέχεια αρπάζω από εδάφη μέχρι πολύτιμους πόρους. Μόνες διαφορές, σε αντίθεση με τον Ζελένσκι ο Μαδούρο είναι όντως δικτάτορας συνεπώς κανένας δεν λυπήθηκε ιδιαίτερα και ο Τραμπ πέτυχε αμέσως και χωρίς ιδιαίτερο κόπο τον στόχο του, εκεί που ο αξιολύπητος Πούτιν ακόμα τραβιέται σε έναν πόλεμο που του έχει κοστίσει σε κόπο, χρήμα και ανθρώπινες ζωές. Κοινό και στις δύο περιπτώσεις: η παραβίαση του διεθνούς δικαίου που πλέον τείνει να γίνει κανονικότητα. Αυτού που ο Μητσοτάκης έγραψε σε εκείνο το διαβόητο πλέον τουίτ ότι «δεν είναι ώρα τώρα να το εξετάσουμε» και αυτό πάνω στο οποίο η Κύπρος έχτισε όλο της το αφήγημα για την τουρκική εισβολή εδώ και μισό αιώνα. Και το οποίο κινδυνεύει να καταλήξει σκατόχαρτο. Οι μεν πανηγυρίζουν για την πτώση Μαδούρο παρά την κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, οι δε μέχρι πρότινος επευφημούσαν Τραμπ και Πούτιν ότι θα επέβαλλαν το κατάπτυστο ειρηνευτικό τους σχέδιο (που περιλαμβάνει τον διαμελισμό της Ουκρανίας) ενώ κατηγορούν Ζελένσκι και ΕΕ ότι «θέλουν πόλεμο». Χωρίς να αντιλαμβάνονται αμφότεροι τις ολέθριες συνέπειες και των δύο σεναρίων για το Κυπριακό. Μιλάμε για ένα superstorm ιδεοληψίας, αγκυλώσεων, κομματοσκυλίασης και γνήσιας, ανόθευτης, καθαρόαιμης ανθρώπινης ηλιθιότητας.

Καταντά ενοχλητικό να πρέπει κάθε φορά να τονίζεις τα αυτονόητα γιατί όλο και κάποιος μπετόβλακας θα πεταχτεί να σου πει «ναι, αλλά για τον Μαδούρο/Πούτιν/Νετανιάχου/Χαμάς/Τραμπ δεν λες».  Ναι, γνωρίζουμε ότι ο Μαδούρο είναι ένας garden variety αιμοσταγής δικτάτορας, απολειφάδι του «σοσιαλιστικού» είδους που έβγαλε αστέρια όπως ο Τσαουσέσκου, ο Χόνεκερ και τα άλλα παιδιά, που κατέστρεψε τις υποδομές της Βενεζουέλας, οδήγησε σε ακραία φτώχεια το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και στη μετανάστευση περίπου το 25% αυτού (υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 7,7 εκατομμύρια Βενεζουελάνοι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα - η μεγαλύτερη μεταναστευτική κρίση στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής). Όμως αλίμονο εάν η τραγική ομολογουμένως κατάσταση στο εσωτερικό μιας χώρας αποτελεί δικαιολογία για εισβολή καταστρατηγώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Για σκεφτείτε το. Ποιος θα αποφασίζει αν η κυβέρνηση μιας χώρας είναι καλή ή όχι και αν θα πρέπει να απομακρυνθεί με τη βία; Ο Πούτιν και ο Τραμπ επειδή μπορούν; Και αύριο η Κίνα; Το Ιράν; Η Τουρκία; Καταλαβαίνετε τι Κερκόπορτες ανοίγουν οι γαμημένες ιδεοληψίες σας;

Μέρος της Αριστεράς καταδικάζει την επέμβαση στη Βενεζουέλα ως «ιμπεριαλιστική πειρατεία», αλλά στην Ουκρανία, ανακαλύπτει «γεωπολιτικές ανησυχίες» της Ρωσίας και «αποναζιστικοποίηση». Αυτό είναι το απόλυτο οξύμωρο: Πώς μπορείς να υπερασπίζεσαι την κυριαρχία του Μαδούρο (που αμφισβητείται από τον ίδιο του τον λαό) και να αγνοείς την κυριαρχία της Ουκρανίας (που αμύνεται απέναντι σε μια γενοκτονική εισβολή); Βλέπετε, «καλή» εισβολή είναι αυτή που στρέφεται κατά της Δύσης και «κακή» αυτή που προέρχεται από τη Δύση. Αυτή η λογική καταργεί την έννοια του δικαίου και την αντικαθιστά με την οπαδική τοποθέτηση. Από την άλλη, η Δύση (ΗΠΑ και G7) χρησιμοποιεί τον όρο «Rules-Based Order» (Τάξη βασισμένη σε κανόνες) αντί για «International Law» όπου τους «κανόνες» ορίζει η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της ανάλογα με την περίσταση. Καταδικάζουν τη Ρωσία για εγκλήματα πολέμου, αλλά χρησιμοποιούν «χειρουργικές» επιδρομές και απαγωγές αρχηγών κρατών (όπως του Μαδούρο) για να επιβάλλουν τη δική τους δικαιοσύνη. Αν η διακίνηση ναρκωτικών νομιμοποιεί μια εισβολή, τότε ανοίγει ο ασκός του Αιόλου για κάθε χώρα να εισβάλει οπουδήποτε με οποιοδήποτε πρόσχημα.

Το 2026 σηματοδοτεί την αναβίωση του Δόγματος Μονρόε (η Αμερική στους Αμερικανούς) και της αντίστοιχης ρωσικής θεωρίας για το «εγγύς εξωτερικό». Οι Μεγάλες Δυνάμεις λένε πλέον ανοιχτά: «Εγώ κάνω κουμάντο στην πίσω αυλή μου και εσύ στη δική σου, αρκεί να μην ενοχλούμε ο ένας τον άλλον».

Η «διπλή γλώσσα» και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά στη διεθνή πολιτική σκηνή του 2026 δεν είναι απλώς μια ηθική αντίφαση, είναι η ταφόπλακα αυτού που κάποτε ονομάζαμε «διεθνές δίκαιο» και το οποίο κάναμε σημαία μας. Η ίδια ταφόπλακα που απειλεί να σκεπάσει και το Κυπριακό τη στιγμή που οι εγχώριοι στόκοι συναγωνίζονται στο ξέπλυμα δικτάτορα εισβολέα της αρεσκείας τους...