Η Οδύσσεια ενός εγκλωβισμένου 

Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης θα έλεγε κανείς ότι γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τι σημαίνει να σε κατηγορούν άδικα και να χάνεις τη θέση σου, θα έδειχνε περισσότερη ευαισθησία σε μια παρόμοια μεν αλλά ήσσονος σημασίας σε σχέση με τη δική του υπόθεση, όπως η εμπλοκή του τέως πια υποψήφιού του, στη σκατοθύελλα με το όνομα Sandy που έχει πάρει παραμάζωμα το νησί Μεγαλοβδομαδιάτικα. Σε καμιά περίπτωση δεν υποτιμώ την ίδια την υπόθεση, σας παραπέμπω σε σχετικές στήλες μου για τη σοβαρότητα των επιπτώσεών της πάνω μας, όμως από την άλλη δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι η όποια εμπλοκή του δεν γεμίζει ακριβώς και τον τόπο με κόκκινα σημαιάκια. Τι φαίνεται από τα μηνύματα, ακόμα κι αν αποδειχθούν αληθινά; Ότι ο Παπαδάκης γνώριζε τον Χριστοδούλου; Ότι τον είχε από κοντά γιατί ποιος δεν θέλει έναν ανώτατο δικαστικό στον κύκλο του; Ότι μπορεί να του έταζε διευκολύνσεις που πρακτικά είναι το job description ενός πολιτικού προσώπου; Ακόμα κι αν τα στοιχεία αποδειχθούν αυθεντικά ο ρόλος του Παπαδάκη, σύμφωνα τουλάχιστον με τα όσα έχουν αποκαλυφθεί έως τώρα, μοιάζει περιφερειακός και μεταξύ μας, δεν δείχνει να προβαίνει σε κάτι αξιόποινο.

Βέβαια τότε γεννιούνται τα εξής εύλογα ερωτήματα. Αν ισχύει αυτό γιατί ο ίδιος μπήκε σε τόσο μεγάλο κόπο να αποδείξει ότι δεν έχει την παραμικρή ανάμειξη στην υπόθεση και ότι ούτε καν γνωρίζει τον Χριστοδούλου και γιατί ο Οδυσσέας βιάστηκε τόσο πολύ να τον ξεφορτωθεί;

Για το πρώτο ο μόνος που ξέρει καλύτερα είναι ο ίδιος ο Παπαδάκης. Εκτιμώ ότι σκέφτηκε αυτό ακριβώς που του συνέβη, ότι ακόμα κι αν γνώριζε απλά τον Χριστοδούλου και ο ρόλος του στην όλη υπόθεση ήταν όντως αυτός του κομπάρσου, ακόμα κι έτσι ο Οδυσσέας δεν υπήρχε περίπτωση να τον αφήσει στο ψηφοδέλτιο. Κάτι που με φέρνει στο δεύτερο σκέλος.

Από τη μέρα που παύθηκε από τη θέση του Γενικού Ελεγκτή ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης πορεύεται πολιτικά έχοντας ως αιχμή του δόρατος την πάταξη της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα. Όχι όμως ως ένας πολιτικός με ξεκάθαρες θέσεις, όραμα, τεχνογνωσία και ικανότητες που τυγχάνει αδιάφθορος και έτοιμος να καταπολεμήσει τη διαφθορά αλλά ως ένας vigilante που εμφανίζεται αποφασισμένος να τσακίσει τη διαφθορά με οποιοδήποτε μέσο και με οποιοδήποτε κόστος. Αυτό βέβαια δεν είναι όραμα αλλά αυτοσκοπός. Που δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος.

Το ΑΛΜΑ ως κόμμα με παντιέρα την κάθαρση έχει λόγο ύπαρξης, είναι κάτι που το χρειάζεται ο τόπος και καλώς να μπει στη Βουλή ειδικά, εάν κινείται όντως στον χώρο της κεντροαριστεράς, ως ένα μπλοκ (ή “αδελφότητα” σύμφωνα με τον ΔΗΣΥ που βρίσκεται σε μόνιμη άρνηση σε ό,τι αφορά τη διαφθορά και τα σκάνδαλα, ίσως γιατί οι κυβερνήσεις του υπήρξαν το breeding ground για τα περισσότερα) με τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις κόντρα στην επέλαση της ακροδεξιάς με την ανοχή του Συναγερμού.

Όμως ως ηγέτης και δυνητικός ΠτΔ ο κ. Μιχαηλίδης πρέπει να δείξει ότι διαθέτει αντανακλαστικά, καθαρή σκέψη, νηφαλιότητα και όραμα που επεκτείνεται πέρα από τα θορυβώδη συνθήματα και τις πολεμικές ιαχές για κάθαρση, ξεβρώμισμα και τιμωρία.

Δυστυχώς η υπόθεση του Παπαδάκη δείχνει ότι ο πρόεδρος του ΑΛΜΑτος έχει εγκλωβιστεί μέσα στην εικόνα του άτεγκτου και αμείλικτου αδιάφθορου που δεν μπορεί να υποχωρήσει ρούπι από το brand του μη τυχόν και τον χαρακτηρίσουν ασυνεπή. Το να προσπαθείς να κρατάς το κοινό σου ικανοποιημένο διαρκώς no matter what είναι ριψοκίνδυνο, ψυχοφθόρο και παράλογο, ειδικά όταν μιλάμε για ένα κοινό που το εκπαίδευσες χρόνια τώρα να διψάει για όλο και περισσότερο αίμα διεφθαρμένων. Και πού σταματάει αυτό; Αν βρεθεί ποτέ σε θέση εξουσίας θα αρχίσει να ξηλώνει, να απολύει και να διαπομπεύει κόσμο και μόνο με την υπόνοια διαφθοράς;

Θέλει πολύ προσοχή γιατί σίγουρα αυτό που ΔΕΝ θέλει ο κόσμος είναι να αντικαταστήσει τον αυταρχισμό της ανικανότητας με έναν που “είναι για το καλό του”.